Stijn Schrijft

Blog

  • De zwaan

    De zwaan

    Ergens einde van de vorige eeuw, op een winterse dag, liep ik met de vader van mijn kinderen een ommetje in de rietlanden van Emmen. Wij woonden daar met onze zoon en dochter aan het water in een fijn huis met vele leuke buren en dat maakte veel goed. Het had heel hard gevroren die nacht en dik ingepakt liepen we langs het meertje dat in 1 nacht dicht lag met een donkere heldere ijsvloer.

    Klapwiekend

    Onze relatie liep op het einde en die wandeling was eigenlijk wel in vrede. We konden elkaar zien voor wie we waren, in het weten dat het tussen ons voorbij was. Geen verwijten meer, moegestreden en geen verlangen om er nog wat van te maken. Ineens zag ik het. In het midden van het meer zat een zwaan vast gevroren in het ijs. Hoe ze ook klapwiekte, ze kwam niet los. Verbijsterd keken wij beiden naar dit afschuwelijke tafereel. Wat kun je doen?

    Een wonder

    Zonder na te denken, zonder woorden ook, ondernamen we onze reddingsactie. Ik hield op de wal de hand van mijn man vast en hij helde met zijn lijf over en plantte 1 been op het ijs. Hij stampte met zijn voet zo hard als hij kon. Beiden hielden wij de focus op de zwaan in nood. Je houdt het niet voor mogelijk, het ijs spleet vanaf de kant naar het midden en brak de wintervloer. Een wonder. De zwaan vloog op en was vrij!

    Eeuwig trouw

    Wat een ontroering voelden we. Ik heb het als een mooi einde van onze relatie ervaren. Een bekrachtiging van hoe we samen in de edelste vorm konden zijn. Kort daarop vond de scheiding plaats. Ik heb nog 9 jaren in het huis aan het water gewoond met de kinderen in co-ouderschap samen met de vader die vlakbij zijn nieuwe huis betrok.

    De Zwaan kregen we bijna dagelijks te zien, zij zwom langs het huis. Zij bleef voor altijd alleen. Waarom, laat zich raden. Een zwaan is trouw voor het leven.

  • Burenliefde

    Burenliefde

    Stralend staat hij te glunderen voor de bouwstellage die zijn huis inpakt. Een derde er bovenop? Vraag ik hem. En hij brandt enthousiast los, onderwijl 2 verhuisdozen vasthoudend. Ja, we gaan hét doen! We hebben 2 kinderen hè. Had ik ook toen ik naar mijn no 10 verhuisde. Dit jonge stel is zo leuk, zo vol van levenslust en onbevangen vertrouwen. Zo blij met elkaar en hun kroost, ik hoop dat dat voor altijd zo blijft. We wisselen uit en hij concludeert dat ik de meest luxe variant heb, met ook nog een balkon en buitentrap. En die kinderen van mij, zijn inmiddels op eigen wieken, dus ja ik ben gelukkig op stee.

    Gelukkig op stee

    Een paar jaar geleden schreef ik een gedichtje over mijn naaste buur:

    Francès en ik

De buuf woont in een rijtjeshuis
Naast mij en Francès
Liever woont zij buiten uit waar ze privé kan zonnen
In haar blote niemendal
Ik denk dat ze dat niet kan betalen
Of te bang in haar eentje 

Daarom plaagt ze ons
Met haar grote bomen op onze scheidingen
Francès en ik, we zijn het beu
We wonen in haar bomen

©Stijn 2017

    Thuis

    We hebben nieuwe buren en de bomen zijn geruimd. Er kwam een balkon. Elk voordeel hep zijn nadeel, zei eens no 14, een uitnodiging voor mij om een vaandel te zetten op mijn balkon. Ik ging ervoor naar stoffenzaak Jan Sikkes en had een wiskundig gesprek met een hoogzwangere slimme vrouw. Samen wisten we de benodigde schuine zijde te berekenen. Gelukkig over deze ontmoeting en met het waterbestendige stofje, fabriekte ik het zeiltje, dat nu mijn buurman aan het oog onttrekt. Privacy, voor een fijn thuis.

    Slimme Spaanse

    Vorige week belden de buren van no 13 aan, zij van Spaanse origine en hij van Argentijnse komaf. Docenten in Groningen en zij vroegen of ze mochten spieken van mijn balkon. Eindelijk gingen zij hét doen! Al jaren jaloers op mijn zonnig genot, was het zover. Foto’s genomen, ook van de steunpaal waar mijn oude vadertje het fundament voor had gegoten. Zijn laatste handige daad in een reeks van dubbele rechtshandigheid. De buren en ik hadden een ongekend leuk gesprek, tot dan waren 13 jaren van een oppervlakkige groet voldoende geweest om elkaar te weten. Ik vertelde van mijn liefde voor Spanje en het idee om daar te overwinteren. En zij zette me op een nieuw spoor voor het wonen daar. Alweer een slimme vrouw! Het was zo leuk, dat ik werd uitgenodigd voor een drankje om de aanstaande trofee te vieren.

    Woonschipper met rechterhanden

    Jeetje, eenmaal aan het buurten en je hebt een leger! Op het woonschip aan het Reitdiep woont een ietwat verdere buur, mag hij nog buur heten? Ik schaar hem erbij, boten én water… en een Fries is om. Ik kom erop omdat ik onlangs op een wandeling met een vriend in gesprek raakte met de schipper. Hoe het hem verging nu zijn podiumwerk gekelderd was door het virus? Geen probleem, hij had 2 rechterhanden vertelde hij en dus zijn bedrijf even wat meer over de andere boeg gegooid. Goh zei mijn vriend, wiens onhandigheid vermaard is in kleine kring…jij stond vooraan met die handen en liet mij twee linker.

    Dakje gedissed

    Er is slechts 1 minpunt op mijn huis aan te merken, het schuurtje achterlangs is imperfect. Dat heeft een dakje dat onlangs werd bekritiseerd als dubieus. Ik kon daarom niet meedoen met het project van mijn nieuwe buren, hun eerste markeerpiesje. Op 6 van de 18 daken prijken nu de beginselen van wat ooit groene daken gaan worden. En die van mij doet niet mee. Mijn dakje is gedissed.

    Stijn

    20-2-2021

  • Huiselijk getut

    Huiselijk getut

    Nederland ligt onder een witte deken, alle grote en kleine kinderen spelen dat het een lieve lust is. Heerlijk hoe conventies smelten en we ons in de vrije modus zetten. Mensen zijn leuk! Ik doe een dagelijkse wandeling, dik ingepakt tegen de kou en ontmoet veel mede-wandelaars. Het valt me nu extra op hoe we lopen tutten met onze huisdieren, het zijn onze kinderen. Wat kan iedereen er veel emoties in kwijt.

    Mooie rooie meiden

    Daar staat de mooie rooie met bijpassende okergele jas, een schots ruitje her en der. Ze staat onder een boom en op haar schouder als een heks, een lapje met grote ogen. Poes Lapje heeft een tuigje om en kijkt naar de boom als ware het een nooit eerder aanschouwd wonder waar piepjes uit komen. Dat zijn nou vogeltjes, hoor ik mam doceren. Ik zeg ‘spring’ tegen het tafereel om de kat uit te nodigen tot oergedrag wat toch ergens in die genen verstopt moet zitten. En ik complimenteer de meiden met hun compositie. Mams vertelt dat ze eenhoog woont in de flat waar we voor staan en dat ze daarom poes als hond uitlaat.

    Stokdoof mannetje op het spoor

    Op dezelfde wandeling van gister kom ik een vrouw met een buggy tegen met een Jackrussel-achtige erin en een warm plaidje over. Hoofdschuddend in mijzelf bekijk ik het gebeuren. Oma loopt zorgzaam door en bij de spoorwegovergang zie ik haar opnieuw maar nu met hondlief achter haar aan sjokkend. Ze vertelt dat het mannetje stokdoof is en al 17 en dattie altijd op dat spoor gaat treuzelen en zij dan bang is dat… terugblikkend denk ik dat meneer misschien wel juist hoopt dat… Ik heb mijn begrip weer terug en zie de liefde van jaren tussen baas en hond.

    Hippe labradoedel

    Vandaag. Ik kijk uit het raam en man tilt hond, een hippe kleine reebruine labradoedel, behoedzaam over het besneeuwde pad naar gekuiste oorden en daar mag het kekke ding weer vrij. Wel aan de lijn hoor. Zou het om vieze pootjes gaan of wil de man voorkomen dat hondje het koud krijgt, vraag ik me af. Labradoedels staan er om bekend dat zij niet verharen, het zijn de gemuteerde poedels van weleer. Heel lief en ik hoorde dat zij niet te paaien zijn met voer. Dat is wel slim van ze, vind ik.

    Kaya

    Vandaag is mijn eerste leasehond dag. Kaya is een hele dag bij mij onder de pannen, nadat we eerst 3 keer alleen gewandeld hebben. Zij komt uit Roemenie en is welopgevoed. Vrijwel geen angst meer te zien maar ze is wel gesteld op beloningen. Als babymeisje heeft zij honger geleden en dat krijg je er nooit uit. Dat gaat ook zo bij mensen, aandacht te kort, beperkingen in voeding, het blijft een oraliteit in het verdere leven. Je wordt nooit een labradoedel. De zon schijnt door de ruiten, mijn hond ligt te rusten. Ik werk thuis met een gezellig hondenmeisje nabij. Laat mij tutten.

    Stijn

  • Ringeloren

    Ringeloren

    Weer een liefde af te vinken. In de liefde kom je mensen tegen die je iets spiegelen en daaraan groei je. Dat is mijn insteek en omdat ik al meerdere keren ben gevallen en weer opgestaan, ben ik behoorlijk heel inmiddels. Verliefd op de man is daarom ook minder aan de orde dan verliefd op het leven en steeds meer verliefd op mezelf. Dat laat onverlet dat loslaten van een illusie en weer op eigen benen staan, een klusje is. Het afwikkelen kost tijd en bespiegeling. Rouw is immers de achterkant van de liefde. Die bespiegelingen kun je nog in mijn ogen zien, dat is zielenpijn, snik…

    Liefde voor de gootsteen

    Desalniettemin is het ook van belang, zo weet ik inmiddels om ook de nare tijden te omarmen. En daar dan weer de schoonheid van te zien. Zo liet ik deze week mijn ring met tourmalijnen steen in de gootsteen vallen en plomp… weg was ie, want het zeefje zat er niet voor. Meteen zag ik de lief waar ik nu van onthecht, voor me, op de knieën bij diezelfde gootsteen een lekkage repareren. De zwanenhals met een waterpomptang demonterend. Bouwvakkers-bilspleet in het vizier en ik wist, hier moet ik aan wennen, dit leren lief te hebben.

    Goed nu mocht ik daar over heen schrijven, die gootsteen weer toe eigenen, kon ik dat? Ik heb het nog niet eerder gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan, dacht ik gelijk Pipi Langkous. Op mijn derriëre klaarde ik easy die klus met de ring als oogst. Glimlachend over het leven, draag ik nu weer die fijne eigen ring.

    Ringeloren

    Ringen zijn symbolen van verbinding. De zilveren ring die ik van de vader van mijn kinderen kreeg, heb ik nog steeds. Ik draag deze weinig, maar as-we-speak, ik zoek um op. De ring van degene die mijn leven binnenstebuiten keerde, een grote goud-topaas, was te zwaar om te houden. Deze ligt in de vaargeul tussen Vlieland en Terschelling. Wij ringeloorden elkaar tot authentiek leven, een zielsverbond over meerdere levens heen, zo zei een ziener mij. De ring van mijn laatste lief is van een lichter allooi, een geslepen rozekwarts en deze blijft als een blijk van een speciale liefde. Een niet allesoverheersende liefde maar eentje die een stukje kwam helen in mij. En dus ook in hem, want dat is altijd wederzijds, een levenswet. Een essentieel stukje waardoor ik nu rust en vertrouwen ervaar.

    Ik kan er inmiddels mee leven dat een persoonlijk lief voor mij, geen leven lang mee gaat. Maar wie weet, nu ik heel ben wel?

    Stijn

    5 februari 2021

  • Automonteurs zijn lief

    Automonteurs zijn lief

    Ik heb iets met automonteurs. Je hebt er hele fijne tussen en die stelen mijn hart. De techniek, de grootsheid van de aanschaf van een bolide, de geuren in de werkplaats, het ambachtelijke sleutelen, maakt het tot een stoere aangelegenheid waarbij vertrouwen echt van belang is. Het is een avontuur en ik hou daarvan. Zo kocht ik eind vorige jaar een Audi A2, ik ging er helemaal voor naar het oosten van het land, naar Zevenaar. Met een geel als van een kanariepiet en een open dak, en een heuse inklapbare trekhaak. Dat laatste om de sportiviteit niet te ondermijnen. Mijn gadget is 15 jaar oud, een young-timer is slim zo adviseerde mijn neef uit Limburg, die werkelijk een auto-riteit is. Als ondernemer rijd je dan voordelig.

    Auto-riteit

    Ik hou van de sfeer in garages en de mannen die er met technisch vakmanschap hun ding doen. Straighte echte mannen zijn het, puur en eerlijk. Jarenlang was ik trouwe klant bij de gebroeders van der Leij, zij hebben mij menig maal uit de brand geholpen, mijn bolides en ik konden op ze bouwen. De jongste broer werkt nu nog 2 dagen en gaat binnenkort ook met pensioen. Tijd voor mij om uit te kijken naar een opvolger en die heb ik gevonden in Garage van het Noorden. Ben als een kind zo blij dat zij gisteren de olielekkage snel en adequaat hebben verholpen. Leenfietsje, geruststellende woorden. What you see is what you get.

    Verliefd is niet verstandig

    in onze westerse wereld waarin we de mensen in tweeën indelen heeft een man ongeveer eenderde vrouwelijkheid in zich, dat heet de anima en een vrouw eenderde mannelijkheid, dat is haar animus. Daar moet je balans in vinden zodat je heel wordt. Hangt samen met het innerlijke beeld dat je via je ouders mee kreeg. Het kost tijd om daar iets authentieks van te maken. Ik leerde van een sjamaan dat we vallen op het eigen seksedeel in de ander en vaak op die eigenschappen die we in onszelf nog onvoldoende hebben ontwikkeld, juist daar worden we verliefd op. Dat kan zich later na de eerste roze wolk, gemakkelijk tegen je keren. Daarom is verliefdheid vaak niet verstandig.

    Two Spirits in 1 lijf

    Voor transgenders en voor Aziatische culturen waarin er meerdere geaardheden worden erkend, ligt de liefde nog weer anders. Zuid-Azië is niet het enige gebied dat meerdere genders kent. Feminiene mannen en masculiene vrouwen hebben in bepaalde inheemse Amerikaanse volken een bijzondere positie als geestelijk leider of leraar. Zij zijn two-spirit-personen: gezegend met zowel de geest van de man als de geest van de vrouw. Ik hoorde vandaag in een podcast over een cultuur waarin kinderen bij geboorte gewoon ‘kinderen’ heten en na verloop van tijd voelt een kind bij wie het wil horen. Bij de mannen of de vrouwen of bij allebei. En dat is dan voor de gemeenschap de leidraad. Ontroerend mooi, vind ik dat.

    Vaderszonen hebben ballen

    We groeien in een wereld vol verandering naar steeds meer fluïde genders. Dat is even wennen, we houden als menssoort niet zo van veranderingen. Ik denk dat we steeds verfijnder bewust worden en daarom steeds vaker af gaan van de gebaande wegen. Niet makkelijke spiegels, wél heel boeiend. Geef mij regelmatig, de duidelijkheid van echte vaderszonen, zij hebben ballen. Je voelt je vertrouwd veilig en op en top vrouw. Mijn gele Audi, ik ben er blij mee. Voor het eerst heb ik winterbanden, een trekhaak en dat open dak dus, misschien heb ik ook wel two spirits….Kan niet wachten tot het lente is!

    Stijn

    3-2-2021

  • Vrouw Holle

    Vrouw Holle

    De gewoonte sterft uit, zo blijkt. Er is er maar eentje die mij meester is in mijn schildersbuurtje. Ze woont op het hofje nabij en elke ochtend mits het niet miezert of erger, schudt zij haar dikke dekbedden op en legt ze in de geopende ramen, erbovenop komen de kussens en luchten maar. Zo kreeg ze de bijnaam van Vrouw Holle. Mijn beddengoed wappert niet elke ochtend uit het venster, maar mijn kussen laat ik wel dagelijks uit. Ik stel me bij dit ritueel voor, dat mijn nachtelijke gedachten en dromen verwaaien in de wind, zodat ik in de volgende nacht weer vrij ben voor nieuwe dwalingen in dromenland.

    Dat vrijwel niemand deze moeite meer neemt, begrijp ik niet. Elke nacht onder dezelfde muffe kleden, brrr ik zie kuddes stofmijten zoete dromen besmeuren.

    Zoete dromen en kuddes stofmijten

    De nacht is belangrijk, zo leer ik van goeroes als Deepak Chopra maar ook lifestyle-coaches weten er van. Reduceer je stress en dat wat je aan stress hebt, laat het wegvlieden in de nacht. Een tof recept maar niet vanzelfsprekend in de uitvoer. Ik heb zeker 14 jaar vrijwel niet geslapen, zo rond het millennium. De veerkracht van jongere jaren hielp me er door heen. Overdag genoeg afleiding met kinderen en baan. Ik leerde mezelf aan dat als ik in het moment voldoende energie had om dat te leven, het genoeg was. Zo reeg ik de momenten aan elkaar tot die 14 jaar. Het was beslist een zorgelijker tijd dan toen ik 18 was en bij een bruidsjurken- en hoedjeszaak in de stad Leeuwarden werkte op zaterdagen en na een zware uitgaansnacht tot in de late uurtjes kon volstaan met 2 uren slaap.

    Een groot verschil met nu. Ik lig er rond middernacht in en wordt wakker rond half acht om dan nog een uurtje te mijmeren en wat eerste werkjes op de mobiel en een wordfeudje te doen, met de vriend die zelfs s’nachts overeind veert voor een tegenzet. Ik ben bij het wakker worden, meteen aan. Dat is het vuurtype dat ik ben, eigen. Andere geaardheden met aarde zijn meer als diesels. Zij moeten wakker worden, alles komt traag op gang. Pas na 2 bakken koffie zijn zij van de wereld en blijven dat dan meestal ook consistent. Daar is bij mij wat meer fluctuatie.

    De hondenkar van pake

    Het heeft zeker ook te maken met tijdsgeest. Mijn opa was koekenbakker, de snelle Jelles komen uit zijn koker. Hij was ambitieus, wilde de broodbakkerij van zijn vader groter maken. Pake ging begin 1900 als jongen van 14 met de hondenkar langs de deuren om de broden te bezorgen. Hij breidde de zaak uit tot groot en kon met 4 uren slaap toe. Mijn oma moest er mee toe kunnen, want zij sliep naast de bakkerij waar de oven heel vroeg zijn werk deed. Dit leven met 7 kinderen en vele ‘knechten en dienstmeiden’ die in shifts kwamen mee eten, heeft bij haar meerdere malen tot overspannenheid geleid. Tot opnames in het ziekenhuis en shocktherapie aan toe. Ik denk dat mijn moeder in het kribje boven het ouderlijke bed er lekker door heen sliep, maar ergens zal de stress wel zijn door gegeven.

    4 uur slaap is genoeg?

    Er werd vroeger wel gedacht dat mensen die met weinig slaap toe konden, zeer intelligent waren. Ze waren in ieder geval vaak productief. Mogelijk waren ze ook ongedurig? Niet in staat tot rust, welke gedachten komen er boven als je stil bent? ‘Wat niet weet, deert niet’ is wel achterhaald. Wat niet weet, roert zich in de onderstromen en wil gezien worden, dat weten we inmiddels van Freud en nazaten.

    Onze arbeidsmoraal hangt aan de wilgen en de wind jaagt er door heen. Corona schudt het beddengoed hierin extra op, door thuis belangrijker te maken en alles wat gewoon was aan de laars te lappen. Goedemorgen, vrouw Holle, welkom!

    Stijn

    22 januari 2021

  • Liefdesbrief

    Liefdesbrief

    Lieve Nannie, 60 werd je vorige week en je riep op tot het schrijven van een liefdesbrief voor jou. Een alternatief feestje nu we niet samen mogen huppelen en springen van de overheid. Elk decennium vier je normaliter uitbundig je verjaardag, maar dit maal gaat het stiller. Misschien is dat ook wel gepast bij een dame die de grens naar wijsheid over gaat hahaha. Bij 60 is er in veel culturen een sabbatical op zijn plek, een pas op de plaats, een jaar van mijmering.

    ouwerwets in de gleuf

    Je wilde graag handgeschreven geparfumeerde letters, een liefdesbrief die de postbode ouwerwets in de gleuf van je huis zou laten glijen. Die wens schuif ik terzijde, tut mir leit fur dich liebchen. Als ik jou de liefde wil verklaren, dan mag dat op mijn eigen wijze.

    Tafels der Liefde

    Ik leerde jou kennen door Facebook, we hadden een groep mensen door het land heen, die elkaar intieme ontboezemingen deden. Het zal in de jaren van 2011-2014 zijn geweest, schat ik. Toen we Facebook nog vertrouwden. Er kwamen 2 mooie Tafels der Liefde bij mij thuis uit voort, en een ontmoeting in Bergen aan Zee in het Zeehuis, waarin we als zielsverwanten elkaar in real life ontmoeten en persoonlijke intimiteiten deelden (daar vond ik ook nog de foto bij van ons giebelende hinkelende kinderen).

    Ik zie je nog binnen komen. Wat was je verliefd! Je had een prachtig coctail-jurkje aan en je was elektrisch geladen en super slank. Net zo slank als je nu weer bent, ik las dat het Corona-jaar jou deed resetten en dat er een nieuw lief welkom is. Blij ben ik voor je! De liefde doet een mens zo goed, je straalde indertijd aan alle kanten en je kon niet van je geliefde afblijven en hij niet van jou. Dit beeld staat in mijn geheugen gegrift, met jullie zo vol hoogspanning aan mijn aanrecht. Wat je zei weet ik niet meer, maar de intentie waarmee jij je hart deelt, is karakteristiek voor je: Eerlijk, intiem, sensitief en sensueel. Ik bewonderde je gulheid in die liefde, hoe meer hoe beter. Delen was vermenigvuldigen bij jou. Beperking door monogamie was toen niet aan jou besteed, het leek alsof je geen jaloezie kende. Inmiddels weet ik dat dit bij toen hoorde, bij het opnieuw uitvinden van wie je was. Je denkt er nu anders over en daar wil ik het graag met je over hebben. Er schijnt een tijdsgeest op komst waarin we groeien naar polyamore en biseksualiteit omdat we elkaar meer gaan lieven en de exclusieve liefde zou verdwijnen.

    Veerkracht

    Ooit vroeg een geliefde bij onze scheiding: ‘Maar wat kan er meer dan liefde zijn?’ En daar moest ik verward door de pijn van het-is-over-maar-nog-niet-voorbij, woorden voor vinden. Voor wat ik diep in mij voelde en wist en dat bleek het begrip ‘vrijheid’. Voor mij is het immer de dans tussen beide kanten van dezelfde medaille namelijk ‘liefde en vrijheid’ en als het er op aan komt, dan blieft mijn systeem de expressie van bevrijding. Maar de tijd is nabij dat ik beide kanten leef, dat ze gaan samenvallen. Ik hou me vooralsnog nog even vast aan de wijsheid van Vasumati, mijn dierbare teacher, die een lans breekt voor vrouwen bij het groeien in liefde. Voor het vrouwelijke, ook in mannen, dat gebaat is bij de bescherming en veiligheid van monogamie om tot wasdom te komen. Ik realiseer me dat ik je ook zie als ‘open en onbevangen’ en dat het bijna niet anders kan dat je hierin ook kwetsuren hebt opgelopen. Hoe schoon dat je toch steeds weer terug kwam bij die puurheid. Heet dat niet veerkracht?

    Stoere jas aan de kapstok

    Door die tafels der liefde werd een band gesmeed tussen ons. Wij ontmoeten elkaar zo eens in de zoveel tijd. Ook toen de liefdesgroep van Facebook uiteen dreef en slechts enkelen van het eerst uur, elkaar actief bleven volgen en opzoeken. Ik herinner me een etentje (2016?) dat jij betaalde in Amersfoort, toen ik op de bodem van mijn emotionele en financiele schatkist zat. Je zag me in ontdane wanhoop, mijn jas van stoerheid aan de kapstok. Een ontroerende herinnering die ik koester.

    Pieterpad

    De laatste keer dat wij ons troffen, was iets van 3 jaar her, jij kwam met je Buuf het Pieterpad lopen en jullie overnachten het eerste traject bij mij in Groningen. Gezellig was het, door de buuf iets minder intiem dan we van eerder gewend waren en toch fijn en warm. Erna liep ons spoor een beetje dood. Nu ik erbij stil sta is de oorzaak grotendeels op mijn bordje te vinden. Ik keerde de wereld en vrijwel alles en de meeste mensen ik kende, bewust de rug toe. Ik wilde weg van de snelweg en gebaande wegen en mezelf opnieuw uitvinden, een beetje levensmoe was ik eigenlijk. En het had niets met jou of wie ook te maken. Mooi dat jij ons lijntje weer opvree met jouw oproep tot liefde. Precies die energie waar het ooit mee begon tussen ons en de onzen.

    Lieve Nannie, ik feliciteer je met je 60-ste levensjaar. Je schittert als wijze vrouw, parel van Amerfoort en de wereld, ik lief je! ik ontmoet je graag weer eens in het echie.

    Liefs,

    Stijn Hillie

    18-1-2021

  • Nieuwe schoenen

    Nieuwe schoenen

    Vanmorgen stond ik op met ongelooflijke stijve kuiten, stram liep ik de trap af naar koffie terwijl ik mij afvroeg waar die pijn vandaan kwam. Zo innig was ik nu ook nog niet met mijn nieuwe crosstrainer die ik uitnodigend in de kamer had gepoot. De eerste slok koffie deed me ontwaken, oh ja grinnikte ik in mijzelf. Nieuwe schoenen!

    koffie to no go

    Gisteren had ik een koffie-to-go-date met een goede vriend in het Noorderplantsoen en ik dacht tevoren nog even wat kerstinkopen te doen. Nog geen halve kilometer van huis, op de brug bij de watertoren voelde ik de eerste schuurpijntjes, oh nee! Maar een vrouw met een missie laat zich niet snel kisten, ik trotseerde de miezer al met een hoed, daar kon nog meer bij. Vriendelijk knikten de schipper en ik elkaar toe, ‘ja je bent leuk’ dachten we over en weer. En door ging mijn gang. Dichterbij de winkel gekomen was mijn soepele tred geheel verloren, goed dat daar die schipper niet was. Ik liep als waren mijn benen stokken, de wrijving op mijn hakken zoveel mogelijk mijdend. Ik appte mijn vriend en zei hem dat ik het koffietentje niet op tijd zou halen en of hij me bij de winkel kon ontmoeten.

    Vlieg op de muur

    In de winkelstraat aangekomen dook ik een Etos binnen en vond blaarpleisters die meteen verlichting beloofden, heerlijk in donker december! Ik dook de supermarkt ernaast in, zetelde me op het kinderstoeltje in de legohoek en zette mezelf uit. Ken je dat? Je doet alsof je een vlieg op de muur bent en niemand ziet je. Werkt ook averechts, als je vol glorie ergens binnen wil zeilen. Met knopje aan, wel te verstaan. Ik bekeek mijn rauwe hakken, oeioeioei, smolt de pleisters vakkundig tussen de warme handpalmen en plakte ze op mijn geteisterde hielen. Sokken en schoenen weer aan en boodschappen doen.

    Gentleman

    De pijn bleef, het idee dat het nu niet erger kon worden, was een pleister op de wonde. Ik snap dit spreekwoord nu ten diepste. Buiten gekomen negeerde ik de dakloze met de straatkrant, vandaag was ik sneuer uit vond ik. Onbeweeglijk stond ik met mijn gevulde tas op straat te wachten op vriendlief, die met vederlichte tred, kwiek en met een big smile aan kwam lopen. Ik deed hem uit de doeken van het hoe wat en waarom en stelde voor om naar mijn huis te lopen daar ik geen enkele extra meter meer trok. Terwijl ik vertelde, trok hij de tas uit mijn handen, het is een gentleman pur sang, er stroomt zuidelijk bloed door zijn aderen. Geen sprake van om die toch best zware tas samen te dragen, zijn klus vond hij. Vol begrip voor mijn probleem ging hij in de zorgstand, welke maat schoenen had ik? Hadden onze maten gespoord, had ie willen ruilen. Wat een man!

    Kruispunt van wegen

    Er zat niets anders op dan naar huis te strompelen, de weg terug was lang maar gezellig. Altijd als ik op een kruispunt van wegen sta, droom ik over schoenen die te groot of te klein zijn. Of dat ik in andermans schoenen stap of dat ik ze op een kade achterlaat en blootsvoets in een boot stap. Waar ga ik naar toe in het nieuwe jaar? Ik slof in ieder geval de kerstdagen door op hielloze pantoffels.

    Fijne kerstdagen en een goed uiteinde!

    Stijn

  • Wildplassen

    Wildplassen

    Vlieland is een favoriete plek voor me, ik moet er nodig weer naar toe. In de tijd van opgroeiende kinderen, had ik met hun vader en nog een stel een grote de Waardtent. Op een seizoensplek midden in de duinen een heerlijke plek! s Morgens wakker worden zonder wekker, een duin over en hoppa in het zilte nat, weer of geen weer. En dan een wandeling naar de haven voor een heerlijke cappuccino. Zo zou ik elke dag wel willen openen.

    Heterdaadje

    De kinderen leerden er uitgaan op een overzichtelijke manier. Eens haalde ik mijn 13-jarige dochter met een vriendje en een fles bessenjenever uit de duinen. De misselijkheid bleek de beste leermeester. Met een ander vriendje, ze waren 15, ging ze naar de kroeg in het dorp. Na sluitingstijd moest hij te nodig en hij pieste stoer tegen de eerste de beste auto voorhanden, een politiewagen. Het werd een heterdaadje en hij moest zich de volgende dag heel vroeg melden bij de ordebewakers. Sportief lieten ze hem de auto wassen. Opgelucht over deze milde straf, keerde hij terug naar de camping en deed zijn verhaal. Ja jong zei ik ‘Wie s’nachts pist moet overdag de netten drogen’.

    Een kanon afschieten

    En dan zoonlief, lezen was niet aan hem besteed. Maar daar op dat eiland waar geen internet was, waar je bij de receptie je mobiel kon opladen voor een paar duppies. Waar je overdag samen hout sprokkelde om s’avonds een kampvuur te maken…. Wat een eindeloos eiland! Hij verslond er het ene na het andere boek, je kon een kanon af schieten, hij zat in het verhaal. Ik zeg dat het de oplossing is in falend onderwijsland, dat onze jongelingen doet degraderen naar de onderste regionen in de wereld qua taalvermogen.

    Er is wat voor te zeggen: een onbewoond wifi-vrij eiland, wildplassen en een bieb, wie gaat er mee?

  • Hitte

    Hitte

    We schrijven de langste golf van hitte ooit: 8 volle hete dagen en evenzoveel rusteloze zweterige nachten. Vannacht hadden we een beetje verlossing door onweer, maar we zijn er nog niet. Het KNMI kopt in het nieuws vanmorgen, dat zij de heftigheid van de hittegolven volledig hebben onderschat. Al langer betwijfel ik de waarde van dit instituut. Het is alsof Jan, Piet, Klaas en Marie uit alle 4 windstreken van ons kikkerlandje een aantal keren per dag naar buiten kijken, hun vinger in de lucht steken voor een proeve van windkracht en de secretaresse in het Bilt naar bevind van het moment, vragen de staten bij te stellen. Het regent in Hengelo, dus doe er maar een wolkje bij dat zonnetje van nu, dirigeert Jan vanuit het oosten. Offeh ‘Tjonge dat onweer dat we voor morgen bedacht hadden in Grunn is er nu al, gauw een flitsertje plaatsen’ roept Marie vanaf balkon, hartje hoofdstad van het noorden. Zelden kloppen de computerberekeningen en vandaag gaf klimaatonderzoeker Geert Jan het niet-weten ruiterlijk toe.

    Waar is Piet Paulusma

    Ken je Piet Paulusma nog? Die van Oant Moarn bij SBS-6? Hij was eind jaren tachtig een collega van mij, bij KPN-telecom. Als coördinator van het technisch specialistenteam mocht ie van de baas een ruime middagpauze nemen zodattie om half twaalf op zijn weerstation thuis en dat was toen een lyts doarp by Ljouwert, ik meen Wergea, de metertjes kon bestieren en het meest waarheidsgetrouwe weerbericht kon voorspellen dat ik ooit heb gehoord. Hij was goed hoor! En het was een leuke collega indertijd. Mooie flexibiliteit van KPN toen, kom daar nog maar es mee an bij de baas.

    Waterijsje

    In elk geval ben ik blij dat er even een frisse wind waait door mijn huis na dagen potdichte luiken en dat moet gezegd de ontdekking van de omgekeerde functie van mijn waterpomp. Die semi-airco koelde mooi een paar graden en dat voor de prijs van een waterijsje per dag. Maar toch, ik ben niks waard tijdens hitte. Komt het boven de 30 graden dan reduceert mijn denkvermogen tot dat van een fruitvliegje, wiens collega’s in mijn keuken de scepter zwaaien. Ik krijg etterbulten van steekmuggen en het zweet op de rug om de aziatische tijgermug te weren. En meer van dit soort onappetijtelijke ongein. Het haar kan niet anders dan hoog op het balkon en gehuld in het voddigste jurkje ever, wacht ik tot de koperen ploert er de brui aan geeft en dat duurt. Alleen mijn din Anna spant de kroon in hitte-ellende. Zij overleeft met voetenbadjes. Sleept de hele dag met teiltjes. Niet te doen.

    Anna

    2 jaar geleden kwam ze in de week van mijn verjaardag op visite op Menorca, waar ik toen een seizoen werkte als reisleidster voor Sunweb. Ik had geen weet van de hitte daar. En zeker niet hoe dat in juli en augustus gepaard gaat met een luchtvochtigheid die zijn weerga niet kent. Regelmatig was het boven de 90 procent! Anna heeft de week doorstaan in overlevingsstand, want zij zweet niet! Zij heeft namelijk hondenvoeten en daar verzamelt en loost zij haar warmte. Vastgekleefd aan de chaise longue met een katoenen kleedje wachtte zij op de verlossende zonsondergang. De wanhopige blik in haar ogen als ik na mijn vroege dienst thuiskwam, vergeet ik niet. Mijn korte lontje van toen staat in haar geheugen gegrift. Zij smolt en ik ontplofte. Die komst onder die abominabele omstandigheden, dat was beproefde Vriendschap.

    Stijn- 15 augustus 2020