Vanmorgen stond ik op met ongelooflijke stijve kuiten, stram liep ik de trap af naar koffie terwijl ik mij afvroeg waar die pijn vandaan kwam. Zo innig was ik nu ook nog niet met mijn nieuwe crosstrainer die ik uitnodigend in de kamer had gepoot. De eerste slok koffie deed me ontwaken, oh ja grinnikte ik in mijzelf. Nieuwe schoenen!

koffie to no go

Gisteren had ik een koffie-to-go-date met een goede vriend in het Noorderplantsoen en ik dacht tevoren nog even wat kerstinkopen te doen. Nog geen halve kilometer van huis, op de brug bij de watertoren voelde ik de eerste schuurpijntjes, oh nee! Maar een vrouw met een missie laat zich niet snel kisten, ik trotseerde de miezer al met een hoed, daar kon nog meer bij. Vriendelijk knikten de schipper en ik elkaar toe, ‘ja je bent leuk’ dachten we over en weer. En door ging mijn gang. Dichterbij de winkel gekomen was mijn soepele tred geheel verloren, goed dat daar die schipper niet was. Ik liep als waren mijn benen stokken, de wrijving op mijn hakken zoveel mogelijk mijdend. Ik appte mijn vriend en zei hem dat ik het koffietentje niet op tijd zou halen en of hij me bij de winkel kon ontmoeten.

Vlieg op de muur

In de winkelstraat aangekomen dook ik een Etos binnen en vond blaarpleisters die meteen verlichting beloofden, heerlijk in donker december! Ik dook de supermarkt ernaast in, zetelde me op het kinderstoeltje in de legohoek en zette mezelf uit. Ken je dat? Je doet alsof je een vlieg op de muur bent en niemand ziet je. Werkt ook averechts, als je vol glorie ergens binnen wil zeilen. Met knopje aan, wel te verstaan. Ik bekeek mijn rauwe hakken, oeioeioei, smolt de pleisters vakkundig tussen de warme handpalmen en plakte ze op mijn geteisterde hielen. Sokken en schoenen weer aan en boodschappen doen.

Gentleman

De pijn bleef, het idee dat het nu niet erger kon worden, was een pleister op de wonde. Ik snap dit spreekwoord nu ten diepste. Buiten gekomen negeerde ik de dakloze met de straatkrant, vandaag was ik sneuer uit vond ik. Onbeweeglijk stond ik met mijn gevulde tas op straat te wachten op vriendlief, die met vederlichte tred, kwiek en met een big smile aan kwam lopen. Ik deed hem uit de doeken van het hoe wat en waarom en stelde voor om naar mijn huis te lopen daar ik geen enkele extra meter meer trok. Terwijl ik vertelde, trok hij de tas uit mijn handen, het is een gentleman pur sang, er stroomt zuidelijk bloed door zijn aderen. Geen sprake van om die toch best zware tas samen te dragen, zijn klus vond hij. Vol begrip voor mijn probleem ging hij in de zorgstand, welke maat schoenen had ik? Hadden onze maten gespoord, had ie willen ruilen. Wat een man!

Kruispunt van wegen

Er zat niets anders op dan naar huis te strompelen, de weg terug was lang maar gezellig. Altijd als ik op een kruispunt van wegen sta, droom ik over schoenen die te groot of te klein zijn. Of dat ik in andermans schoenen stap of dat ik ze op een kade achterlaat en blootsvoets in een boot stap. Waar ga ik naar toe in het nieuwe jaar? Ik slof in ieder geval de kerstdagen door op hielloze pantoffels.

Fijne kerstdagen en een goed uiteinde!

Stijn