Stijn Schrijft

Blog

  • Fietsnomade

    Fietsnomade

    Onderweg van supermarkt naar huis, kwam ik deze man op zijn loopfiets tegen. Mijn mond zakte open van verbazing, dit zie je toch alleen in India schoot het door mij heen. Het was roetjekoud, en ik vroeg de man of hij daar geen last van had. Nee hoor, zei hij, als het regent is het veel moeilijker. Ik vroeg door, benieuwd naar het leven van deze reiziger. Hij had de trappers eraf gesloopt en er een loopfiets van gemaakt. Hij ging nu het zevende seizoen in. Tjonge voor mij de geboorte van een fietsnomade.

    Uw tv is dood

    De man op de fiets had in elk geval geen digitale problemen. Mijn huishouden op dit vlak was dusdanig houtje touwtje geworden dat mijn bureauwerk geheel tot stilstand was gekomen. De Ziggo-monteur was gezellig langs geweest maar zei dat ik alles goed had geinstalleerd. Omdat hij er toch was, fatsoeneerde hij een en ander in de meterkast waar bossen onnutte kabels hingen en hij de essentie op orde schroefde. Uw tv is dood verkondigde hij.

    Nog een apparaat die het loodje had gelegd net als mijn laptop en mijn pc. Mijn smartphone hapert door de breuk in het glas maar ik vind dattie het nog even uit moet houden tot februari als zijn abo eindigt. Voor de astrologen onder ons, mijn Uranus staat pittig, neem daar Mercurius retrograde bij, dan weet je waarom.

    Voorfietskosten

    Met een overtollige tv van mijn ouders begon ik mijn missie. Ik kreeg er geen muziek in en gaf het op. Ik googelde voor hulp en kwam Student-aan-huis tegen. Een alleraardigste receptionist stond mij meteen te woord. Geen eindeloze keuzemenu met lange wachttijden en gedwongen achtergrondmuziek, maar gewoon een vriendelijke man met wie ik in enkele minuten een afspraak met Timo regelde voor zaterdag. U betaalt 9 euro voorfietskosten zei de vriendelijke stem en ik smolt. Daar wil je toch bij horen? Ikke wel.

    Timo

    Het was zaterdag 12 uur en daar ging de bel en ik zwaaide de deur verwachtingsvol open. 2 mannen voor de deur. Een vriend en Timo. Welkom allebei zei ik en ik zette Timo aan het werk en koffie voor Vriend. Het was nogal een waslijst waar Timo zijn tanden moeiteloos in zette. Roep gerust als je me nodig hebt, zei ik en koutte gezellig verder. Zo tussendoor deed hij dat ook en nadat Vriend weer de kuierlatten terug naar het oosten van de stad had genomen, concentreerde ik me samen met Timo op de laatste en moeilijkste klussen. Na anderhalf uur was zijn finale kwartiertje in zicht, belde hij zijn volgende klant om te waarschuwen dat ie wat later zou komen en resumeerde hij wat hij allemaal had gefikst en wat het zou moeten kosten. Het kwam op 78 euro, meen ik. Maar hoe heerlijk, alles doet het weer, zelfs de geluidsapparatuur na jaren van ijselijke stilte. Ik betaalde het bedrag met liefde en Timo vertelde dat hij nog nooit zo lang voor een klant had hoeven werken. Goh zei ik verbaasd, het was dus wel nodig. Hij zei dat hij meestal na 5 minuten al klaar was omdat het probleem een vergeten wachtwoord bleek. Ik snapte nu dat de voorfietskosten het verdienmodel is bij deze studenten. Bij mij had ie echt moeten puzzelen en zweten haha.

    Ik werd meteen lid, al was het alleen al om de charme in onze samenleving te supporten. Bovendien wordt ik gevrijwaard van de voorfietskosten, die krijg ik kado. Nu ik dit weet en Timo ken, zal ik eerder aan zijn fietsbel trekken.

  • Thuis komen

    Thuis komen

    Hoe krijg je dingen gedaan? Span je mensen voor jouw karretje? Gisteren zouden wij, 3 vrouwen een technische installatie voorbereiden voor een filmcafe. Ik had het proberen te beleggen bij iemand maar daar ben ik niet goed in, meestal krijg ik het via de band terug en zo ook nu. Sommige dames zijn er meester in om hulp te organiseren. Zo ook mijn geliefde collega Annemarie. Daar stonden we te hampelmannen met mijn chromebook, de geleende beamer, een wifibarcode en een digitaal geluidsboxje. Hadden we natuurlijk niet de juiste verbindingskabel. Hup…. Annemarie steekt beamer en laptop in de tas en beent ermee naar de dichtstbijzijnde digi-shop. Om even later triomfantelijk met het ontbrekende kleinnood en instructie terug te komen. Ze had gezegd dat er een groep zat te wachten in de zaal en meteen gingen de mannen in de weer om het te regelen. Ge wel dig!

    Redders in de nood

    Zo ken ik ook een verhaal van een vrouw die op vakantie gaat met tent en alle toeters en bellen. Ter plekke op de camping pakt ze alles uit en gaat dan met een paar stokken in de hand om haar heen kijken. Je moet niet weten hoe snel daar een paar mannen ter plaatse zijn om haar onder het tentdak te krijgen. Komt niet in mijn hoofd op, ikke selluf doen waren zo n beetje de eerste woorden die ik kon zeggen. Het is niet zo dat ik niet makkelijk los laat, ik kon als leidinggevende goed delegeren. In de loop der tijd heb ik mijn diplomatieke vaardigheden wel meer eigen gemaakt. Je kunt ook lief eerlijk zijn, leerde ik. Zo moest ik laatst om mezelf glimlachen toen ik in een publieke groep melde dat er nog 2 dames zijn die vergeten waren te betalen.

    Op het romantische vlak zie ik mannen in de weer. Zij doen graag hun redderscape om en maken zo indruk op een vrouw. Proberen dat althans. Het eerste stuk van Ik wou dat ik jou was van Veldhuis & Kemper doet me daar aan denken. Wat zo jammer is, is dat ze zo zelf buiten schot blijven, niet echt naast iemand gaan staan en niet de kwetsbaarheid laten zien waardoor je intimiteit krijgt. Het valt niet mee om de juiste toon te vinden en het is ook nog es per persoon verschillend. Als vrouw kan ik er bijvoorbeeld van genieten als een man de deur voor me open houdt.

    Het gezonde verstand

    Als toch wel krachtige vrouwmens die ook nog professioneel raadsvrouw is, voel ik me regelmatig eenzaam. En daarom deed ik concessies aan mijn eigen maatstaven, je kan het immers toch niet volledig bij één ander vinden, zegt het gezond verstand. Dan zei ik bijvoorbeeld tegen een potentiële geliefde dat hij niet in reïncarnatie hoefde te geloven, zolang hij mijn spiritualiteit maar niet onderuit haalde.

    Diepste overtuigingen

    Ik deed een belangrijke ontdekking bij mezelf in de afgelopen week. Ik voelde me thuis bij een lezing van de astrologische vereniging waar ik me na een jaartje proefdraaien nu echt bij aangesloten had. Ik heb vooral genoten van het samenzijn in een prachtig gezelschap van zielsverwanten die allen eenzelfde bewustzijn delen, eenzelfde weet hebben van het mysterie van het heelal en betekenisvol leven. Mijn diepste overtuigingen kon ik met hen delen en dat is werkelijk thuiskomen, gezien worden en erbij horen.

  • Zegen van boven

    Zegen van boven

    Dingdong doet mijn nieuwe bel melodieus. Deze zaterdagmorgen lummel ik in ochtendjas en zit ik niet te wachten op bezoek. Ik open mijn raam op de eerste verdieping en heet 2 mooie mannen, die op de begane grond bij de voordeur staan, goedemorgen. 2 bekeerders op pad, ik ruik ze op afstand. Of ik ook verwacht dat de angstige tijden ooit nog voorbij zullen gaan, vraagt de man aan mij met zijn hoofd in zijn nek. Het antwoord komt van boven, grijns ik, zoals jullie gewend zijn. Ze lachen met mij mee en ik verwonder mij weer eens. Deze 2 leuke mannen zijn van de kerk, voor mij een te ver van mijn bed show.

    Te ver van mijn bed show

    Ik ken 3 mannen vanuit mijn liefdesrelaties, die streng kerkelijk zijn opgegroeid. De bijbel dicteerde iedere adem en elke beweging. Niets werd aan het toeval over gelaten en net als bij de Amish waren er de goeden en de kwaden. De mannen die ik voor ogen heb, zijn gebroken met die kerk en daarmee ook met hun geschiedenis. De breuk bleek vaak ook een breuk met familieleden. Van een sjamaan leerde ik eens dat dit een soort van vloek betekent waarbij je in de ban wordt gedaan. Er niet meer bij hoort en afgesneden van je roots een nieuw eigen leven begint met veel vallen en opstaan. De zegen ontbreekt. Ik bedoel hier niet de zegen van een alwetende god zoals in die strenge geloven wordt gepredikt, maar de zegen van het leven. Het geluk, de voorspoed die jouw deel is als je er bij hoort en je plek in het geheel kunt innemen. Dat gaat niet zonder je familie.

    De zegen

    Deze mannen dachten stuk voor stuk dat ik het maar getroffen had met mijn atheistische verleden. Zij worstelen hun hele leven met het afschudden van de indoctrines, zonder weet te hebben van wat er dan voor de ontstane leegte moet komen. En juist die leegte ontmoette ik en ja als we mot kregen, ruzie voor wie niet weet wat dit is, kwam ik toch de indoctrine tegen. Het oordeel, de veroordelingen en de angsten liggen vlot op de loer omdat ze in het celgeheugen zitten. Deze mannen waren juist vanwege hun geloofsachtergrond wars van spiritualiteit, want zo bang voor een nieuwe overname van hun vrijgemaakte zelf.

    Generaties gaan voorbij

    Wat doet het me goed om de jongere mannen te zien groeien in bewustzijn met hun openheid om te willen groeien. De oudere generaties mannen is dat nog niet gegeven. En wat is het spijtig voor de vrouwen in de generatie zeventigers, er zijn bijna geen mannen die naast hen kunnen staan, want zij wilden en konden zich niet kwetsbaar tonen. Dat hoorde nog niet bij echte mannen van toen.

    Daders en slachtoffers

    Als wereld en als samenleving komen alle geheimen en misstanden naar buiten. Het misbruik van katholieke voorgangers van kinderen, weeskinderen die waren overgeleverd aan strenge disciplines, het ongeloof en het verwerpen van deze waarheden door de omgeving van deze slachtoffers. We dragen allen schuld vanuit onbewustheid. Wat wijze vrouwen is aangedaan door het patriarchaat is ook zo‘n fenomeen dat licht krijgt net als de slavernij. Heksen en slaven, ze werden geknecht en de tijd van bevrijding is nabij. Dat vraagt erkenning en dat gaat hand in hand met het zelfvertrouwen dat toeneemt van de slachtoffers. Zo groeien we samen het slachtoffer en daderschap uit, in liefde naar een verdieping in bewustzijn.

    Bovenkamer

    De humor die ik nu voel als ik neerkijk op de Jehovagetuigen, deze mooie mannen aan mijn voordeur is in de plaats gekomen voor de verachting die ik eens als twintiger voelde. En ik vertel ze dat ik geen angst meer ken en mijn antwoorden heb gevonden en dat ze morgen weer anders kunnen zijn. Ik heb dus geen behoefte aan een gesprek over hun bijbel en zij zetten geen poot tussen mijn deur. We wensen elkaar een fijne dag. En ik sluit mijn bovenkamer voor hen om me te wijden aan deze letters.

  • Ik ben een heks

    Ik ben een heks

    Ik vierde mijn verjaardag met mijn dochter en haar vriend een beetje eerder want ik was in hun buurt. Een nieuwjaarsduik bij Zandvoort en een verwennerij op een dakterras in Haarlem waren de slingers. Ik vroeg hen of ze mij met mijn 63 jaren oud vonden. Ja antwoorden ze zonder enige terughoudendheid. Hoe kan het ook anders als je zelf net met enige treurnis 30 hebt aangevinkt. Ooit had ik een vriend die een feest vierde met die leeftijd en een uitnodiging met een rouwrandje stuurde. Mijn dochter zei dat ze zag dat je toch nog veel kon doen als je al 63 was. Ik heb wel eens gedacht dat ik mijn wijsheid van nu wilde hebben toen ik 20 was, maar ja dat gaat niet. De wilde jaren in je jeugd en de wijzere worden slechts door moed en volharding vergaard.

    Ouwe taart

    De tijd dat ik de nacht dansend en drinkend doorhaalde om de volgende ochtend met 2 uren slaap weer redelijk monter in een winkel met hoedjes en bruidsjaponnen de dag te openen met het poetsen van de spiegels, ligt lang achter me. Ik ben bekeerd tot een 0.0 citroenbiertje en hippe theetjes, maar ik voel me geen ouwe taart.

    Een zoeker

    Waarom zoek jij zo, vroeg eens iemand. Het klopt dat ik een zoeker ben en nooit klaar. Het antwoord op het waarom kan ik steeds beter formuleren. Alle vallen en weer opstaan diende mij, ik vond een diepe vrede in mijzelf. Ik weet wie ik ben en wat mij dient. Ik kan gedecideerd boos worden en mijn grenzen aangeven. Ik kan de ander zijn muur laten en heb mijn redders-cape op de kapstok gehangen. De kunst van het genieten is mij altijd eigen geweest, en tegenwoordig een bewust anker geworden. Het is ook de bedoeling dat ik dat talent uitbuit en ik heb geen bezwaar.

    Troebel water

    Lang heb ik gedacht dat het aan mij lag dat ik geen langdurige relatie kon houden. En dat klopt weet ik nu, maar ik label het nu anders. Ik ben een veranderlijk type, een coach opperde eens dat ik veel wilde leren in dit leven en ook dat klopt. Logisch dat dit niet synchroon loopt met een partner en vrienden. We lopen een tijdje samen op, leren van elkaar en als het klaar is, is het vaarwel. Vasthouden is stilstand en in troebel water kan ik niet toeven. Pijnlijke lessen in mijn leven, want ik ben ook een zielstrouw iemand.

    Vrije geest

    Ik las in mijn horoscoop dat ik vandaag mijn energetische verjaardag vier en dat alles wat ik vandaag beleef de opmaat vormt voor het komende jaar. Ik ben daarom alert. Mijn leenhondje is vroeg gebracht en als ik met haar aan de wandel ga, denk ik…tjonge wat een saai jaar gaat het worden, ik heb niks op mijn agenda staan. Om de hoek tref ik Harrie met zijn 2 hondjes. De teckel laat zijn spierballen zien en Harrie vergoeilijkt zijn gedrag, een vroeg trauma is de oorzaak. Mijn Kaya is een seniore dame die niet met zich laat sollen maar wel een sociaal hart heeft, even later is er een vriendschap gesloten. Synchroon loopt de ontmoeting die ik met Harrie heb, een vrije geest in mijn buurt die ik nog niet kende.

    Wij pikken het niet

    Hij vertelt dat hij er pas woont en zich verbaast over de hardheid van de stad. De helft van de mensen groet niet eens. En dat hij soms, net als ik, daar iets in probeert te corrigeren, wij pikken het niet haha. Hij komt uit een groot gezin en hij wil later een groot familiehuis hebben waarin ze zorg voor elkaar hebben. Het gezinsleven is niet altijd houdbaar, dat is wat ik leer via de jeugd. Mijn ouders lukte het nog om samen oud te worden, maar het kan niet meer zonder jezelf in te leveren. We groeien naar een polyamore samenleving in alle kleuren en toonaarden en wie zichzelf lief heeft kan daarmee dealen. Mooie onorthodoxe oplossingen voor de nieuwe tijd, ik hou ervan. Zijn grijns herken ik. Ik noteer zijn contactgegevens, vrije geesten in mijn netwerk, ik heb ze graag.

    Amuses

    Even later tref ik 2 mannen op een bankje, de een rookt een sigaartje en geniet van zijn ouwe makkertje, een nog immer vief hondje van 16. In de ander zit wat minder muziek, hij hangt er met dikke buik onderuitgezakt bij. Het zijn gedwongen selfmade mannen aan de zelfkant van het leven, we maken een praatje. Zo heb ik nog wat korte amusante ontmoetingen en de dag is nog jong!

    Heksenverbranding

    Morgen vier ik mijn verjaardag met 5 vrouwen, we gaan naar de avond voorstelling van de heks van Almen, de eerste vrouw die werd verbrand omdat haar eigenzinnigheid niet werd verdragen. De heksenverbrandingen hebben grote invloed gehad op de ontwikkeling van onze maatschappij en de positie van vrouwen daarin. Een must see voor iedereen met een vrije geest. 

    Kortom, ik ben een heks.

  • Het hommeles van Antwerpen

    Het hommeles van Antwerpen

    Is het mijn karma of dat van de smerigste stad van België, hoewel ik vermoed dat Luik de kroon spant als het gaat om vieze luchten en verkeersophoping. Het zal de ontmoeting van beide zijn. Antwerpen en ik, we hebben moeite met elkaar. Elke keer als ik naar Frankrijk ga is Antwerpen een rode vlag. In 2018 reed ik mijn versnellingsbak van de hagelnieuwe Twingo in de soep te midden van de permanente file. En afgelopen vrijdag op de terugreis van een fijne midweek Côte d’Opale raakte in mijn gele vierwieler, de motor oververhit. Bam zonder waarschuwing een rood lampje, dat ik herkende van eerder. Zonder enige ambitie ervoor, ben ik inmiddels thuis onder de motorkap. Net als de vorige keer sukkelen we in de meest linker rijbaan.

    Rood lampje

    We moeten eraf sprak ik, dit is dikke shit. Mijn reisgenote Caroline reageerde meteen adequaat. Ze draaide haar portier naar beneden, ging er half uit hangen en gebaarde naar de fellow automobilisten, let wel grote vrachtwagen-jongens. Gedecideerd en charmant creëerde zij ruimte, baan voor baan konden wij schrijlings opschuiven en de vluchtstrook bereiken om te parkeren tegen de vangrail aan. 

    Charmante Caroline

    Zij ruilde een baan als maatschappelijk werker waarbij ze voortdurend met de sores van anderen werd geconfronteerd in voor een meer proactieve rol. Ze heeft 3 kleine banen die gemeen hebben dat ze in de frontlinie werkt. Zo is ze bode voor een college van burgemeester en wethouders. En bij een sportschool werkt ze aan de balie. Haar derde baan ben ik even kwijt. Bovendien doet ze nog veel vrijwillig, haar inzet voor de joodse gemeenschap heeft me vooral geraakt. Vanuit mijn oude vak van personeelswerker weet ik hoe er soms neer gekeken en afgegeven wordt op frontoffice-mensen maar ik geef applaus. Zij vangen alle emoties en shit af, weten charmant te verleggen naar positief en juist zij krijgen zaken gedaan. Zij zijn de verbindingstroepen tussen klanten en de organisatie. Caroline is naast een positivo, een erudiete vrouw en zij snapt mensen en wat dienend is. Zij is een geschenk voor onze wereld.

    Schuivend paneel

    Routineus trok ik de motorkap eraf, ik heb een schuivend paneel. Kleeft ook ongevraagd aan mij, had ik ook bij mijn twingo. Hup schroefde ik de dop af van het koelwater reservoir, dat meteen het kokende water liet overstromen. Geen nood dachten we nog, we hebben gevulde waterflesjes. Inmiddels had ik geleerd dat je dat rustig kunt gebruiken bij gebrek aan officiële koelvloeistof. Maar subiet stroomde dat ook weg. Tja, wat nu. Terwijl ik over de motorkap stond gebogen, zag ik vanuit mijn ooghoek Caroline meerdere keren van achter de veilige vangrail, maar wel zonder verplicht oranje hesje, zwaaien naar voorbijgangers. Note to the self: Hesjes kopen. Wat bleek, naast betrokken onbekenden zaten daar ook onze medereizigers Ebel en Sandra bij. Er ontstond een app-hulplijntje: wat is loos?/we kunnen niet stoppen om te helpen/en laat de motor tot handwarm afkoelen. Nou dat laatste was een goede tip, maar handwarm-worden duurde eindeloos. 

    Wegenwacht

    Ik belde met onze eigen wegenwacht en legde de situatie uit. Ik bleek echter geen vinkje bij het buitenlandpakket te hebben gezet en de hulp reikte slechts tot onze eigen landsgrenzen. Ik vroeg nog even door aan de telefonist en hij zocht in zijn handleiding naar antwoorden. Het beste zou zijn om naar Nederland te rijden, dat was eigenlijk naar een klein stukje zonder die vermaledijde files. Dus koelen was de boodschap voor nu.

    Redders in de nood

    Ons water was op, maar daar kwam achter de vangrail, groen en sloot een redder in de nood. Een vrachtwagenchauffeur zou juist vertrekken en Caroline gooide haar charmes in de strijd om de man ons water toe te laten gooien. Wat uiteindelijk fantastisch lukte: de man, hij speelt vast basketbal, gooide met een mooie boog de felbegeerde literfles voor de voeten van Caroline. Met kushandjes en nog meer charmant enthousiasme bedankte ze onze redder, die zijn cape nog niet af wilde doen. Ook zijn water nam mijn gele jongen tot zich en liet niks over. De redder vroeg of er onder de auto water droop, ergo: lekt het systeem? Nu ja dat was moeilijk te zeggen. Er was inderdaad een stroompje, maar kwam dat nu van het overkoken of van een lek? Anyway, we besloten dat de man wel gelijk zou hebben (note to the self: niet weer doen) en belden nu de Belgische Wegenwacht, die ons via 112 naar de politie door naar een bergingsjongen verbond. Hulp in aantocht dus, maar het zat mij niet lekker. Verdorie, dit kan ik selluf dacht ik. Mijn gele vierwieler heeft wat extra zorg nodig maar in den dop istie goud. Niks mis mee, niet iets laten aanpraten. Voor de vierde keer vulde ik het koelwater bij, tot de bodem van de laatste fles. En dit keer bleef het staan. Hop het deksel erop en idem de motorkap en gaan. Over de vluchtstrook met knipperend noodlicht reden we, terwijl Caroline 112 liet weten dat we geen hulp meer nodig hadden. Al na 50 meter konden we er af en bereikten een onbemande benzinepomp met veel parkeerruimte. Hehe hapten we beiden naar lucht. Charmante Caroline en ik. Nu had zij een missie: water halen. Ik ontmantelde alvast de motorkap. 

    Costo de Griek

    Het duurde even eer zij met haar nieuwe redder terug kwam. Dit keer met Costo, een Griek die bij Boels werkt en notabene 7 talen sprak. Ja een man moet zijn talenten etaleren natuurlijk. In Boels hadden ze al onze reservoirs met water gevuld en had de man niet van haar zijde geweken. Had haar handtas vastgehouden terwijl zij even toiletteerde en op zijn verzoek haar handen hygiënisch gewassen vanwege de Corona-regels. Ze kwamen nog net niet gearmd terug maar toch wel heel innig. Hij schudde mij de hand en we gingen in overleg. Ik gaf aan uit het filerijden te willen waarna hij tipte om richting Rotterdam over Zeeland te rijden. Dan zouden we alle hommeles van Antwerpen afschudden. 

    Truc

    En zo geschiedde. Het bleek druk onderweg en een aantal keren volgden we het advies van de navigatie op om drukte te vermijden en daar waar dat onvermijdelijk was, pasten we de truc toe die Google ons bood: Verwarming en blower op hoogste stand, zodat alle warmte van de motor afgeleid werd naar binnen. Beetje afzien voor ons, Caroline kon de voeten nog omhoog trekken en mijn enkels konden de hitte net managen, maar het open dak en de ramen open compenseerden maximaal. Gelukt dus.

    Trots op ons

    Caroline leerde op deze reis navigeren als de beste, ik leerde naar mijn intuïtie te handelen. Het was een groot spannend avontuur en we did it. Samen, met de inzet van onze eigen kwaliteiten. Dankbaar voor de mannen die ons ter zijde stonden. Trots op elkaar en op onze samenwerking. 

    Thuisgekomen neem ik het restje Rosé tot me, mee genomen uit Frankrijk en op reserve in mijn hoofd gehouden als mogelijke koelvloeistof. Warm van de reis maar dat geeft niet. Rest er nog een duiveltje, krijgen we nog een rekening van de bergingsmaatschappij die wel uitrukte maar geen dames meer aantrof? Duim je mee van niet?

    Stijn 3 juli 2022

  • Dood gaan we allemaal

    Dood gaan we allemaal

    Adelheid Roosen figureerde in de spraakmakende reclame van een uitvaartmaatschappij. We gaan allemaal DOOD, toeterde zij in een levendig rode jurk en vuurrode lipstick met een doodskist achter haar en meer van de symboliek van gene zijde. Ik word wel eens met haar vergeleken en dat vind ik een eer!

    Broertje dood

    Als kind had ik een broertje dood aan de Dood. Ik was er zo bang voor dat ik er niet van kon slapen en menig avondje naar beneden kwam om bij de kachelrand in mijn nachtpon me weer veilig te voelen. Het is existentiele angst, leerde ik later. Maar daar kun je als kind niet bij en ook als volwassene is het een lange tocht gebleken.

    Eerste liefje dood

    Een paar jaar geleden overleed mijn eerste liefje. Hij had zichzelf verwaarloosd en was blijkbaar klaar met het leven. Geen redden meer aan. Een eenzaam laatste stuk was zijn keus en ik had er moeite mee. Ik wist al wel van gene zijde en dat de dood op aarde niet het einde is van de reis van de ziel die vele levens beslaat. Zijn vertrek deed pijn en zijn omgeving vond het raar dat ik na zoveel jaren die pijn ervoer. Liefde gaat over de dood heen en blijft altijd bestaan, zo ook de liefde van een relatie. Ook al is de relatie voorbij.

    Aardse vriendschap van 40 jaren

    Onlangs overleed mijn goede vriend Ton, ik kende hem vanaf mijn prille twintigste jaren. Een vriendschap van 40 jaren, we maakten alle lief en leed van elkaar mee. Hij overleed heel plotseling aan een hartstilstand. Ik las dat de ziel vaak 3 jaar tevoren zich voorbereid op de overgang en dan zaken afrond. Ik zag Ton inderdaad anders, meer onthecht in het leven gaan staan en zijn ego schoof opzij. Hij werd voor 100 procent de familyman en genoot van de kinderen van zijn kinderen en zijn vrouw en hij in de rol van grootouders. Hoewel zijn gezin in groot verdriet achter bleef, was zijn tijd wel gekomen, meen ik. Zijn leven was rond. Ik heb op mijn manier met een rouwvrouw afscheid genomen. Een ritueel bij mij thuis en zo liet ik hem in vrede los. De overgang naar gene zijde gaat via de veerman, het moeras of de brug, leerde ik. Ik heb nog nooit zoveel rust omtrent de dood ervaren. Wie de dood aanvaard, kan pas leven, is een gezegde en dat voelt waar voor me.

    Rust zacht

    Ik had eens een collega bij de gemeente Emmen die erg bang en bibberig was in zijn gedrag. Weinig kleur, altijd in het zwart/grijs gekleed. Hij werd ongeneeslijk ziek en toen dat echt helder was en zijn doodvonnis getekend, ging hij staan. Niets te verliezen, kreeg hij kleur en tekst. Hij steeg boven zichzelf uit en ging voluit leven met zijn ziel aan het roer. Wat een bewondering hadden wij voor zijn manmoedig einde.

    Liever vrede

    Ik ben niet zo van de acties en de strijd tegen kanker en corona eveneens. Wat je aandacht geeft groeit. Voer je strijd, ga je in gevecht en is er geen vrede en liefde. Het gaat voor mij allemaal over bewustzijnsontwikkeling. En hier op aarde in de polariteit heeft dat immense mogelijkheden. Dit grootte te kennen en te weten dat het leven niet van mij is, maar door mij heen stroomt en ontvangen kan worden als gift, maakt mij nederig en dankbaar. Geeft mij plek voorbij mijn angsten en laat mij het leven volledig omarmen. Ik vind het jammer dat ik dit niet kan overbrengen aan iedereen, slechts een paar mensen verstaan mij hierin. Die mensen koester ik, ieder mens wil gezien worden immers. Het midden houden tussen mijn waarheid en het gelijk van de ander is een kunst. Doodgaan is het grote loslaten.

  • Doof

    Doof

    Een Belgische onderzoeker doet een proef hoe hoog een kikker kan springen. Hij zegt tegen de kikker “spring!” en noteert een kikker met 4 poten springt 40 cm hoog. Vervolgens haalt hij er 1 poot af en zegt “spring!” en noteert een kikker met 3 poten springt 30 cm. Weer haalt hij er 1 poot vanaf en zegt “spring!” en noteert: kikker met 2 poten springt 20 cm. Hij haalt nog 2 poten eraf en zegt “spring!” en hij noteert: kikker zonder poten is doof.

    Stokdoof

    Een lange inleiding tot het onderzoek vanmorgen naar mijn gehoor. Doof zijn lijkt in de familie te zitten, mijn vader is stokdoof en mijn jongste broer al een paar jaar aan een gehoorapparaat. Het was deze broer opgevallen dat ik mijn hoofd naar links wend in gesprekken en mijn kinderen klaagden ook al regelmatig over mijn hoorkwaliteiten.

    Gisteren tijdens een wandeling vermoedde een medewandelaar dat het om Oost Indisch doof zou gaan , daar ik moeiteloos spechten van andere karrekieten kon onderscheiden.

    Oost Indisch doof

    De man van het particuliere Audibene kwam met groot geschut mijn trap opklauteren, een enorme rolkar die gelukkig demontabel bleek, meezeulend vol met onderzoeksapparatuur en demo-dingen. Ik weet nu alles van de modernste toestellen. Ik wilde gaan voor het proeven van een inwendig hulpgebeuren, waar mijn broer bij zweert. Toen hij ze in had, zag ik sprietjes uitsteken en verdacht ze van een antennefunctie. Hij heeft deze subiet afgeknipt want het waren slechts hendeltjes voor het in en uitdoen. Het is echt vreselijk met mij, ik zie alles! Zo ook van een niet nader te noemen bekende die haar bovenlip had laten fillen. Ik vroeg haar wat er toch met haar was gebeurd. Niemand anders was dat opgevallen, maar ze bekende. Als kind had ik het met mijn moeder die eerst 6 weken met een tandenloos bekkie had rondgelopen, dat was beter voor het slenken van de kaak waarna het kunstgebit beter zou passen. Toen ze het nieuwe gebit in deed, was ze mijn moeder niet meer en het duurde maanden eer ik aan haar was gewend.

    Ik heb een fantastisch linkeroor

    Terug naar mijn onderzoek vanmorgen. Na een intensieve proeve van bekwaamheid, rolde er uit dat mijn linkeroor fantastisch was en waarschijnlijk net zo goed scoorde als de oren van de kinderen van de geluidsman, naar zijn zeggen. Het rechteroor had een niet noemenswaardige afwijking, ik hoefde pas als ik 80 was nogmaals te testen. Tjeeminee, wat prettig om te weten.

    Maar ja de man was een beetje boel voor joker gekomen! Hij citeerde uit het gespreksverslag dat zijn collega telefonisch bij de intake van mij had gemaakt. Daarin stond dat ik bereid was om naar de KNO arts te gaan…not! Integendeel, ik had juist gezegd, mijn eigen risico beschermend, dat ik daar vooralsnog niet voor voelde! En genoteerd stond, dat er in januari een test was geweest bij een winkel en dat daar geconstateerd was dat ik een toestel nodig had… not! Zijn collega had selectief geluisterd, typisch gevalletje van Oost Indisch doof en te graag willen verkopen.

    Hippe hulpen

    Ik vond het sneu voor de man en bood mijn excuses aan. Hij bedankte mij voor de heerlijke koffie en ik voor zijn update van de trends in gehoorapparatenland. Want ook hier is de marketing slim bezig. Was je vroeger een sneu geval als je een bril moest dragen, tegenwoordig kunnen ze niet knal en groot genoeg zijn voor een hippe uitstraling. Mijn tante bleef op d’r kont in huis zitten omdat ze weigerde achter een rollator te lopen! De nieuwste apparaten kunnen dus onzichtbaar in het oor en de allernieuwsten zijn opvallend en lijken op de oordoppen die de jeugd en ook de ouwere jongeren en plein public dragen, juist om gezien te worden. Het zijn echt hippe hulpen, ik vind ze tof!

    Jammer hoor, ik mag nog lang niet.

  • Je hangt me in de rug

    Je hangt me in de rug

    De uitdrukking “in de kont hangen” kende ik al, vooral toegepast bij kinderen die aan je willen kleven. En een notoire is wellicht: Je kan me mijn rug op! Maar het “in de rug hangen” was tot deze morgen mij maagdelijk.

    Albert, Appie voor intimi

    Boodschappen doen bij Appie. Die gele tegenhanger is not my piece of cake, die blijf ik gewoon Super de Boer noemen. Mijn vader shopt dankzij Corona online bij ons Appie en inmiddels laat zijn conditie ook geen andere optie meer toe. Koningsdag gooide roet in het reguliere bezorgingschema en daarom deed ik vandaag een tussentijdse boodschap.

    Ik had leut met medeboodschapsters en mot met een man. Ik riep een medewerker bij een aangevroten appeltje, de echte tandjes in het hapje bewezen opzettelijk handelen. De vrouw met wie ik eerder een aanrijding had, wat is het druk op zaterdag, lachtte en wij grapten: “Even proeven, ah gadver nee, deze niet”.

    Nulpuntnul

    Op mijn lijstje stonden ook 0.0 biertjes van Grolsch, want die waren in de aanbieding. Is het jou ook opgevallen dat veel mannen overstappen? Twee trays voor de prijs van ééntje. En één zit reeds in mijn winkelwagen, geduldig wacht ik op de man die uitermate zorgvuldig vrijwel het hele schap Grolsch citroen leeg schept in zijn wagen. Eindelijk is hij daarmee klaar, haalt ie omstandig de handscanner uit zijn binnenzak en gaat op dezelfde plek de maandvoorraad digitaal administreren.

    Dat is mijn limit. Schrijlings ga ik op één been het tweede traytje Grolsch citroen- minder zoet uit het schap tillen, waarop de man uitermate verstoord, zegt: Wat doet u in mijn rug? Ik zeg, dat ik nu lang genoeg heb gewacht, waarop hij vindt dat hij rustig zijn tijd mag nemen en er niet van gediend is dat ik hem in de rug ga hangen. Ik kijk diep in zijn bruine kijkers en zeg bedaard, dat ik het vervelend vind dat hij het gevoel heeft, dat ik in zijn rug hang, maar dat dit niet strookt met mijn beleving. Kan dat überhaupt, denk ik later: ik pak in minder dan een seconde het bruine nat, kun je dan hangen? Nogmaals stelt hij zich assertief op, waarop ik hem ondanks deze enorme teleurstelling in de mensheid, toch nog een fijne dag toewens en hem mijn rug toe keer. Verbaasd ben ik, deze jonge man en zijn gebrek aan gevoel voor verhoudingen. Waar is de hoffelijkheid jegens vrouwen en waar het respect voor de oudere (ja haha moi)?

    Hoffelijkheid

    In hetzelfde kwartier van de vorige ontmoetingen sta ik voor het schap met gezonde knabbels en terwijl ik de pecannoten kies voor mijn ouders, vanwege hun hoge eiwitgehalte en in plaats van bloemen, schiet een vrouw van begin vijftig mij aan. Ha, u kiest noten, vertel mij svp wat betekent de hoedanigheid van ‘ongebrand’? En ik leg uit dat ze niet zijn gebrand en daardoor rauw en gezonder. Ik vertel dat ik ze bij mijn eigengemaakte muesli rooster, maar ze ook af en toe zo in een handje nuttig en dat ik nog steeds leef. Pas bij die laatste opmerking schiet ze in de lach en is ze overtuigd en neemt ook een zak. Alstublieft Appie, graag gedaan, denk ik.

    Vuurdoop

    Het is vandaag nieuwe maan, met een legioen aan intense aspecten. Geen onbewogen moment in de afgelopen dagen en ik vind dat ik slaag voor de relationele vuurdoop. Ik blijf rustig zonder mijzelf te verloochenen dan wel te verliezen met oog voor de situatie, de relatie en het totaal. Het leven is genieten!

  • Mijn Française

    Mijn Française

    Nee, ik wilde geen hospita worden. Dat idee had ik als ik de beide kamers op de bgg aan studenten zou verhuren. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan wil. Via HomeExchange, het huizenruilplatform waardoor ik in Baskenland en op Bonaire kwam en binnenkort op zijn Hollands naar Bergen ga, wist een Franse studente mij te vinden, die een semester wilde studeren in Groningen. De studieplek was binnen maar de huisvesting niet. Na eerst mijn eigen netwerk af te schuimen kwam ik toch bij mijn kamer aan de straatzijde uit. We toverden krachtstroom en een mini keukentje en huisraad, zodat de Française zich thuis zou voelen. Na het semester met mijn Franse huisgenote, staat er reeds een Spaanse schone te trappelen, ook via de weg van HomeExchange. Het hek is van de dam.

    Franse slag

    Ik vind het leuk en het is spontaan van meet af aan zo gegaan, dat er internationaal volk in de tuinkamer zetelde. En nu dus ook in kamer 2. De Franse studente is 21 en nogal ingetogen en op zichzelf. Ze moet voor haar studie, iets historisch en internationaals, een onderzoek doen naar onze Nederlandse gewoonten en mentaliteit. Ze polst mij voor haar vragenlijst en omdat ze het beste 2 tegelijkertijd kan doen, opper ik mijn zoon erbij. Geregeld. Ze stuurt de vragenlijst alvast door zodat we kunnen voorbereiden als we willen, maar dat willen we niet, want wij houden van een spontaan vragenvuur. Het interview zal ongeveer een half uur in beslag nemen, bereidt ze ons voor. Als we om 16.00 uur paraat zitten, mijn zoon online vanwege een mogelijke besmetting met het bekende virus, is de Franse er nog niet. Na een kwartiertje app ik haar, het blijkt dat zij 18.00 uur dacht. Dat begint goed met de ons bekende Franse slag haha…

    Huwelijksmarkt

    De jonge globetrotter heeft een aantal vooronderstellingen op basis van wetenswaardigheden over ons Nederlanders, die ze van de professor heeft gekregen ter voorbereiding op het onderzoek. Zo begreep zij dat wij Dutchies in de trein of bus een plek voor ons zelf kiezen, liefst met enige ruimte ten opzichte van de andere reizigers, daar waar de zuidelijker landen juist bij voorkeur naast de medelanders zetelen om vervolgens een gesprek aan te knopen. En nu vraagt zij ons, of wij zo onszelf niet in de vingers snijden en zo kansen tot de ontmoeting van potentiele partners laten schieten. Blijkbaar is het openbaar vervoer een huwelijksmarkt voor haar, quelle difference!

    Verraders zijn we

    Ze haalt de Eerste en de Tweede oorlog erbij en vertelt ons dat wij Nederlanders collaborateurs waren en veel meer joden hebben verraden dan haar volk en de Belgen. Nee dat wisten we inderdaad nog niet en ze vraagt of wij een verklaring hebben. Wij staan met het spreekwoordelijke gebit…en gissen defensief naar plausibele redenen zoals het hebben van een dicht bevolkt land, waar minder verborgen kan worden en een oorlog die qua tijdsspanne langer duurde dan bij onze alliantiebroeders.

    Afspraak is afspraak

    We komen ook op onze beruchte stiptheid, afspraak is afspraak in Ollande. Ja daar sloeg ze even de plank mis met haar aanvangstijd en ook met de inschatting van de duur van het interview, dat loopt uit naar 2 uren voor mij en anderhalf voor mijn zoon want die piept er eerder tussenuit vanwege een volgende date. Ze komt er zelf mee en wij proberen haar dat niet aan te rekenen, vergissen is menselijk immers. Met een gedurfd glimlachje, de Mona Lisa is er niets bij, zegt zij dat zij niet permanent in onze cultuur zou kunnen leven.

    Heimwee

    Morgen gaat ze een weekje naar huis en wat heeft ze daar ontzettend veel zin in. Zij is nu ruim een maand in Groningen. Er komen om de paar dagen handgeschreven brieven met bloemetjes op de enveloppe. Ze heeft heimwee bekende ze me. Ze mist haar vaderland en haar liefje en haar familie. Ooooch lief! Ik vind het aandoenlijk en amusant tegelijk.

    Ik herinner me dat ik lang, lang geleden met een nichtje, een poos gingen logeren bij Duitse familie. We waren iets van 14 jaar jong. Het was leuk maar op de terugweg herkenden we de liedjes op de radio en zongen we luidkeels mee. En onze blijdschap voor het ruiken van de stal, werd door mijn tante opgevat, als dat we het niet goed hadden gehad. Dat klopte niet. ik denk dat we net als mijn Française maintenant, pas ervaren wat we missen als we elders zijn. Zoals het liedje van de Dijk: Een man weet pas wat ie mist als ze er niet is.

  • Bazig

    Bazig

    Het is een beetje een kinderachtig woord, vind ik. Bazig. En het heeft een wat nare ondertoon vanuit traditie. Mannen en bazig gaan goed samen, maar vrouwen en de baas spelen, dat is niet vrouwelijk. Niet sierlijk en niet lief, zit diep in onze ingeprente overtuigingen.

    Glazenwasser

    Ik had sinds jaar en dag een glazenwasser. Een wat eigenzinnige man, die het eerste liefje van mijn dochter agressief om loon vroeg, toen hij aanbelde en ik niet thuis was. Het jong van 15 was erg verbouwereerd maar had geen geld op zak. Later vroeg de vakman mij ten dans, toen ik de muziek lekker swingend en hard had staan bij het kuisen van het huis. Ooit deed ik samen met mijn eerste huisgenote Marise de schoonmaak van onze flat in Leeuwarden in de Fruitstraat op ‘Streetlife’. Ik poets nu mijn eenpersoonshuishouden tussen andere bedrijven door, een stimulerend muziekje heb ik niet meer nodig.

    Glazenwasser belde me de avond voor zijn rondgang in onze straat op, om te vertellen dat hij kwam, zodat ik zijn geld in een envelopje buiten kon klaarleggen en de screens omhoog kon doen voor zijn lapperij. Voor mij had deze afspraak vooral als nut dat ik niet schrok van zijn plotselinge aanwezigheid op mijn balkon, terwijl ik nog in ochtendjas aan tafel zat. Ik kon mij gewaarschuwd uit de voeten maken.

    Dat ging jaren goed, totdat ik met mijn Bed & Breakfast begon. Er zat een jonge Engelse meid en zij was aan het werk. Ik meen dat zij historisch onderzoek deed of zo. De wasser belde als vanouds en ik riep NEE, dat kan echt niet hoor. Zij gaat zich te pletter schrikken. Vervolgens zag ik de man meerdere weken mijn huis overslaan bij zijn rondgang. Op enig moment was ik in de gelegenheid om hem op de ladder bij de buren aan te spreken. Ja zei hij, ik dacht ze zal het vanzelf wel merken. Mijn zorg voor de Engelse gast was door hem als een belediging opgevat. En zo is het gekomen dat mijn ruiten vergroenen.

    Wat heeft jij hard gewerkt

    De afgelopen zondagmiddagen gaf ik opstellingen op Bonaire. 5 vrouwen in de ontruimde huiskamer van mijn maatje daar op Bonaire. Ik leerde haar kennen bij een huizenruil, toen zij mij deze zomer wegwijs maakte in het huis van haar buren, die in mijn huis hun zoon gingen installeren voor zijn studie in Groningen. Op de veranda van mijn tijdelijke buuv gaf ik lezingen numerologie. We werden vrienden, zakelijke partners en een creatief borrelend duo. Meike is Duits van origine en in de echt verbonden met een Brabander en zo heeft ze zich het Nederlands eigen gemaakt, met af en toe een charmante tongval. Terug naar de zondagen, het experiment. Bonaire hongerde naar familieopstellingen, wist Meike. De pioniersgroep bleek te bestaan uit 5 dames met hoge verwachtingen en weinig tot geen voorkennis van de methode.

    De kop eraf en korte metten

    De eerste zondag ging de kop er af. Beproeven wie is wie en wat kan er online? Al struikelend en weer opstaan ontstond het beeld. Om de tweede zondag zonder terughoudendheid een orde te maken waarbinnen gewerkt kon worden. Streng was ik, korte metten met slopende uitstapjes. Met god zij dank glanzende resultaten. ‘Wat heeft jij hard gewerkt’ zei Meike na afloop.

    Op de mat

    In crisis bazig zijn, werkt. Soms moet je voor jezelf gaan staan, als er aan je grenzen wordt geknabbeld of er moedwillig over heen gegaan wordt. Knabbelen geeft nog de optie tot lichtvoetig en met een grap de ander te waarschuwen, zodat je beiden omwille van de relatie schuift naar vrede. Vluchten, vechten of bevriezen, dat doen we in crisis. Nog een enkele keer wil iemand mij op de mat trekken, in jongere jaren was ik daartoe graag bereid. Een robbertje dispuut…welkom, mouwen omhoog! Het stadium van een kwinkslag voorbij. Een duidelijke grens stellen, ook al springt de ander hoog of laag. Ik werd onlangs zelfs bedreigd door een wel heel agressieve man. Die heb ik diplomatiek laten winnen, zodat ik van hem af was.

    ‘Je bent Jezus niet’ hoor ik wijlen Jan Laureijsen, mijn leraar numerologie relativeren. Mijn springlevende oudste collega ever (80!) Wouter zegt: ‘Maar je kunt het toch op zijn minst proberen?’