Stijn Schrijft

Blog

  • Verstrooiing

    Verstrooiing

    Kreeften, het is een apart slag volk. Ik ken een vriendin die niks meer met ze te maken wil hebben. Ik bedoel niet die stakkers die levend gekookt worden, ik bedoel echte mensen die in de zomer geboren zijn onder het sterrenbeeld kreeft. Het heet het meest sensitieve teken te zijn, maar ik vraag me af hoe het met hun sociale antenne en uitdrukkingsvaardigheid is gesteld. Daar schort het soms aan. Ik zoek naar de grote gemene deler onder dit gesternte.

    Leer mij de kreeft kennen

    Vorige week vroeg ik een kennis, met zonneteken kreeft, waarom ik haar en haar liefje zo weinig zag op de uitjes de laatste tijd. ‘Ik heb niet zoveel behoefte aan verstrooiing’ serveerde ze mijn culturele uitstapjes af. Ik moest lachen en spiegelde haar wat de opmerking met mij deed, deze deed mij namelijk voelen alsof ik aan oppervlakkig vertier zou doen, dat me van wat er werkelijk toe doet, af zou houden. Nogal denigrerend dus. De verstrooiing zat um waarschijnlijk bij haar zelf, ze strooide zand in mijn ogen, realiseer ik me nu. Ik kwam te dicht bij.

    Dennie Christian

    Ik dook er wat dieper in met mijn wandelvriendin, terwijl onze hondjes door het bos dartelden. Zij weet van zichzelf dat haar kreeften-oren dicht gaan als ze zich unheimisch voelt en ze vertelde van een klusser die onlangs bij haar iets moest repareren. Hij leek op de pornoversie van de schlagerzanger Dennie Christian en bij zijn eerste komst besloot ze dat hij te familiair deed en ze bood hem daarom geen koffie aan. De tweede keer ging ie op zijn Brabantse krent zitten, dit keer wel met een bakkie troost, breeduit met haar kletsen en vroeg of ze leuke dingen deed in Groningen. En zij voelde nattigheid en misschien wel een uitnodiging om samen leuk vertier te onderzoeken en hoe afschuwelijk, misschien wel op een verdieping hoger onder haar eigen hanenbalken. Haar oren gingen spontaan op slot, ze dacht dat ze het niet goed had gehoord en ze wist zeker dat als ze zou vragen om herhaling van zijn woorden, ze het opnieuw niet zou horen. Dus ging ze schaapachtig dom lachen, pal in zijn gezicht. De man wist niet hoe snel hij zijn klus moest klaren om het pand overhaast te verlaten. Met verstrooiing goed afgepoeierd dus haha.

    Vernislaag van fatsoen

    Een intiemere ervaring komt van een liefje van mezelf, ik leerde veel door hem. Je weet dat je het beste leert van nare ervaringen toch? De lief, een kreeft pur sang en een ontzettende ‘loner’, dus kunstenaar, dan kun je lekker jezelf te buiten gaan in je expressie. Hij vroeg mij hem te leren wat vrouwen beweegt. Hij begreep namelijk niks van ze. Een wonderlijke vraag vond ik van iemand die toch al wat op relatievlak had meegemaakt en de zeventig in het vizier had. Hij bleek inderdaad een maagd waar het ging om de psyche van vrouwen. Hij deed zijn best, we deden beiden tot dan ons best, totdat hij in zijn kwetsbare kreeftenkern werd getriggerd. Er was geen houwen aan, geen vernislaagje van fatsoen, of tactiek van verstrooiing die de vrouwelijke kreeften in mijn onderzoekje wel hadden of de mogelijkheid tot enige beheersing, bleek voorradig onder het pantser en hij beledigde mij tot op het bot. Sabelde mij als vrouw met botte scharen neer. Het was en is te erg voor woorden om details hierover te delen. Ik heb hem de laan uitgestuurd, er was geen andere repliek mogelijk. Een hele goede leerschool voor mij, ik was ergens doorheen. Nooit weer verlaat ik mijzelf.

    De kreeft is het meest gevoelige teken dat er is en kruipt in zijn schulp als iemand te dichtbij komt om met scharen venijnig uit te halen. Hoed je.

    Stijn

    PS voor alle duidelijkheid, ik hou ook van ze. Mijn eigen zoon is een kreeft. De hondenvriendin in dit verhaal idem en vele anderen.

  • Kaf en Koren

    Kaf en Koren

    Mijn maag draait zich om als we van elkaar wegdraaien en terwijl ik verder loop met het gebeten hondje trouw aan mijn zijde, bedenk ik wat ik beter had kunnen zeggen. Ik kwam de vrouw die een paar maanden geleden mij tot haar orde riep, weer tegen. We liepen langs haar woonboot en mijn hondje onaangelijnd los en blijkbaar heeft de vrouw daar de schurft aan. Ik moest mijn hondje onder appel houden beet ze me de vorige keer toe en ik ging in de verdediging door te zeggen dat dit de meest brave hond betrof die hier in de buurt te vinden is. Dat zeggen ze allemaal, gaf ze repliek en dat zal ook wel. Maar laat mijn Kaya me echt op mijn wenken bedienen. Het deed er echter niet toe, hier was iets anders gaande. Vandaag kon ik het niet laten om aan het voorval te refereren toen we haar passeerden. Oh je weet het nog zei ze, en dat vond ze een goede zaak. Klopt zei ik, je deed nogal onaardig. Ze hoefde ook niks van mij zei ze en dus niet aardig te doen. Opnieuw was ik verbaasd, wat een venijn spoot er uit haar. Dat verdraagt mijn maag slecht. Bij het wegdraaien van elkaar zei ik: “Toch een fijne dag gewenst niet aardige vrouw’. En mijn weg vervolgend dacht ik: ‘Maar je kunt het toch proberen om aardig te zijn?’

    Het Grand

    We hadden een uitje, Ellen en ik en gingen naar het Grand Theater, liefkozend als -het Grand- uitgesproken. Hier wordt experimenteel en avantgardistisch opgetreden en wij gingen naar de voorstelling over kamernood, Myrthe Sybenga zoekt een kamer van De Warme Winkel. Bij de entree werd Ellen bijna van haar sokken gelopen omdat een man een goede plek op de tribune wilde bemachtigen. Ellen is Limburgse hoffelijkheid gewend en verbijsterde zich over deze Grunner uit de klei getrokken boersigheid. Een paar tellen later was het mijn beurt voor een confrontatie met de vrouwelijke versie van deze energie. Een grote grove vrouw zetelde zich naast mij en haar kont had amper het pluche geraakt of ze verzocht mij mijn jas uit haar gangpad te halen, terwijl ik daar al aanstalten toe maakte. Bah, de toon gezet voor een aimabele zit. Voor sommigen mensen in het vliegtuig kun je extra brede stoelen bestellen en dat was voor mijn buuf in het theater ook een idee geweest. Toen ik mijn mobiel pakte was zij daar meteen met haar verzoek om deze uit te zetten voor haar niet te verstoren kijkgenot. Dat ga ik zo doen antwoordde ik, maar ik wil eerst even een foto maken van het toneel. Tjeeminee wat een over de top assertief volk hier. Kunt u even uw jas van mijn schoot halen, sprak ik gedecideerd en wat tuttig mijn grens uit.

    De Wolf is terug

    Later in de week stond ik in een bomvolle zaal met vriendin Linda te genieten van De Wolff in EM2. Wat een band! Pablo de leadzanger kocht laarzen op Marktplaats en inde deze op het podium. We kregen de hele transactie mee en het concert werd vervolgd op de nieuwe aanwinst. Jullie moeten naar voren zei Linda tegen de jonge meiden, naar Pablo toe. Dat vind ik zielig voor mijn vader zei het meisje en wtf is Pablo. Na de eerste tonen, wist ze wie en gaat ze deze leadzanger nooit weer vergeten. Volle bak met ruig volk dat genoot van intens heftige muziek. Toch een sfeer van vrede, hier krijg je geen ruzie. Hier is het onverwachte koren.

    Vikingen

    Soms is het goed om in de geschiedenis te duiken om te snappen waar we vandaan komen. Ik volg op Netflix de serie de Vikingen, en hoewel ik in eerste instantie bij de veelvuldige strijdscenes het geluid uitdeed en in de versnelde versie doorspoelde, tegenwoordig kan ik er beter tegen. De reincarnatie sessie die ik eens bij Maarten Oversier deed, waarin mijn oorlogsverleden uit een vorig leven werd geschoond, heeft zeker bijgedragen aan de oplossing van mijn eerdere intolerantie, maar blijkbaar doet ervaring dat ook. Al die verschillende volkeren die de strijd aanbinden, vaak uit naam van God of de goden en op gruwelijke wijze hun vijanden mishandelen, het is van alle tijden, want ook nu is de wereld wreed. Verbeter de wereld en begin bij jezelf stond er eens op een tegeltje in mijn studentenkamer. Word jij nooit kwaad, vroeg een vriendin mij laatst. Het gebeurt zelden dat ik uit mijn slof schiet. Verbijstering heeft meestal voorrang bij mij, soms gevolgd door een vileine opmerking. Dat sta ik mezelf toe, moet kunnen. “Toch nog een fijne dag niet aardige mevrouw.”

  • Het is niet niks

    Het is niet niks

    Ik onderdruk mijn neiging om hem een mail te sturen met mijn spinsels. In plaats daarvan pak ik een lege pagina en schrijf mij leeg. Een blanco blad op een hele vroege maandagmorgen in een pril januari. Mijn straat slaapt nog, er ligt een laagje sneeuw op de daken en op de weg. Zo maagdelijk dit moment is, zo nikserig nog, terwijl ook alles er is. Een vriendin tikte mij op de vingers over mijn nikserigheid. Zeker voel ik me ook grumpy, zij noemt het zwaarte. Dit huidige moment kent alles en niks, de kunst is om het te aanvaarden en me te beperken tot mijn roerselen, emoties en gedachten en het alderliefste mijn licht, zo had ik besloten en stond daarom zo vroeg op.

    Grumpy

    Mijn oudste vriend baart zijn omgeving zorgen. Ik reken mijzelf tot de tweede kring om hem heen. Hij sprak enkele dagen geleden zijn verwondering uit over een vriend uit zijn eerste kring, die zo gedreven was om het internet weer aan de praat te krijgen voor hem. Oudste vriend deed een heel verhaal uit de doeken waardoor dat zou kunnen komen. De vader van de betrokkene had bij KPN gewerkt en dit zou dan de motor zijn. Ik was op mijn beurt verwonderd over focus van oudste amigo, op zoveel bijzaak. Waarom kon er bij hem niet in dat het hier ging om liefde en zorgzaamheid. Iedereen weet toch hoe gedreven oudste vriend is om te prediken en zijn bed uitgaat en nog voordat hij het licht aan doet, zijn mailbox opent?

    Op de tribune

    Januari brengt de aftrap van een heel nieuw jaar vol kraakverse nieuwe energie en er zijn nog geen platgetreden paden in de sneeuw. Alles kan nog, alles is mogelijk en de sky de limit. Maar ook de goden lijken nog niet wakker en grijpen niet in en geven het donker kans. Zo gedreven als ik vroeger was om onheil te voorkomen of in betere banen te leiden, zo dwing ik mijzelf nu op de tribune. Eerst aanschouwen en toelaten wat zich aandient. De unheimische knoop in mijn maag verdragen en deze rustig toespreken met sussende stille woordjes: Het komt wel goed.

    Onrust

    Ergens aan het begin van mijn  officiële spirituele scholing, volgde ik een workshop NLP en ik deed samen met een man een oefening. Hij vertelde dat hij was opgevoed met een vader die geen rust verdroeg. Als zijn zoon niks deed, riep de Friese vader “Rin foar myn part hin en wer, mar doch wot”. Ofwel loop voor mijn part heen en weer, maar doe wat. Ik heb een mem, een moeder van dien aard. Zij spoorde ook aan tot actie zodat je je eigen onrust maar niet zou hoeven voelen.

    Residu van loyaliteit

    Het knoopje verdraag ik, het is een residu van loyaliteit aan ouderlijke conditionering. Dat is niet niks, maar ik ben vrij. Vrij van plicht jegens mijn bloedverwanten. Zowel voor als achteruit in de stamboom. De enige verplichting die ik heb, is het volgen van mijn passie die de roep van mijn ziel vertolkt. Ik versta deze steeds beter. Het licht heeft het donker verdreven, mijn buurt is opgestaan, de dag is wakker en ik ook.

  • Sinister viertal

    Sinister viertal

    Op de markt was het een drukte van belang en bij de populaire visboer een komen en gaan, zoals iedere vrijdag. De kat keek vol belangstelling van een afstandje toe om de kunst af te kijken, zo bleek toen hij aan het einde van de marktdag, met een afgevallen blad naar de visboer toog. De visman keek even verwonderd, begreep toen wat kat wilde en ruilde het geldbriefje om voor een visje en aldus ontstond een vermakelijk ritueel dat zich bleef herhalen tot de kat of de visboer zou sterven. Ik hoop ontelbare keren.

    Is ze erg geschrokken?

    Zo ook ontwikkelt zich een ritueel in mijn buurtje aan de overkant van de Friesestraatweg. ‘Is ze erg geschrokken?’ vroeg de schipper, langs wiens boot in het Reitdiep, ik vaak loop met mijn geleende hondjes. De ene keer is het Kaya, mijn oppashondje en de andere keer mijn vierpotende kleinkind Maple, de lieveling van mijn dochter. Beiden kunnen goed met de hond van de schipper. Deze keer is schippershond Matheuz extra uitbundig. Hij is weer helemaal opgeknapt nadat zijn ballen eraf zijn gehaald, zegt de schipper enthousiast. Bevalt zo goed, knipoogt dochter later, dat hij ze binnenkort ook laat knippen?

    Stevige orale kost

    Of mijn dochter erg geschrokken is, vroeg de schipper. En hij vertelt dat ze met de honden onlangs samen opliepen, de weg overstaken en in de speeltuin aangehouden werden. De door zichzelf uitgeroepen geheim agente hield het sinistere viertal aan. Of ze wel wisten dat het hier een speelveld voor kids betrof en geen uitlaatveld voor honden. De schipper had in de afgelopen nacht slechts drie uurtjes slaap gekend en deze weinige wenken in de kijkers, gaven hem geen blad voor de mond. Hij trok van leer door de buurtagente in te peperen, dat hij persoonlijk garant stond voor de verwijdering van elke drol die op zijn conto verhaald zou kunnen worden. En waar ze het gore lef vandaan haalde om hem hierop aan te spreken. We leefden per slot in een vrij land. Hij had nog meer van dit soort stevige orale teksten, waarvan ik qua kaliber verwacht dat, gezien de politieke aardverschuiving in de tweede kamer, we hier de komende tijd vaker op getrakteerd gaan worden. Bij navraag bleek mijn dochter niet verbleekt te zijn, slechts een weinig verwonderd. Ze had er nadien met mij niet eens over gesproken.

    Poepzakjes

    Ik vertelde de schipper dat ik de vrouw in kwestie ook al een es aan mijn jasje had hangen en me met dezelfde argumenten te weer had gesteld. ‘Mevrouw ik heb de poepzakjes bij de hand, ik ruim elke vers gedraaide keutel vakkundig op, waar heeft u het over.’ Waarop ze toen verontwaardigd haar hoofd schudde over zoveel onnozelheid.

    Duit in het zakje

    Onlangs liepen mijn dochter en ik samen met het kleinkind de route en we weten nu ook waar de geheim agente kantoor houdt. Ze woont voorbij het speelveldje met zicht op het parkje en ziet dus vele hondenbezitters voorbijkomen. Ze stormt dit keer haar voordeur uit en roept met glimmende ogen door haar heterdaadje: ‘Jullie zijn de zevende al!’. Ik probeer nu eens de negeermethode en zeg tegen mijn dochter: ‘Hou maar op, hier is geen kruid tegen gewassen.’ Maar mijn dochter wil ook een drol uhh duit in het zakje doen en vraagt of mevrouw niet wat beters te doen heeft, dan alert turvend op de uitkijk te staan, om overtreders van het verbod op poepende hondjes te spotten. Stel je toch es voor dat je later bij Petrus op de drempel van de hemelpoort komt en hij vraagt je naar je levensmissie en waar jij je met hart en ziel voor hebt in gezet. Waarvoor kwam jij je bed uit, vraagt de wikker en weger van goed en kwaad en je vertelt hem dan van je drollendispuut.

    Honden turven voor Petrus

    We bespreken in het vervolg van ons loopje de psyche van de vrouw en wat er toch zoal met haar loos zou kunnen zijn, dat je zo diep zinkt. Mijn dochter verwoordt mijn eerste reactie en meent dat haar acties toch wel impact hebben, je gaat de volgende keer toch maar een ommetje maken om het gewraakte veldje te mijden. Het veldje overigens waar ik kinderen leer hoe ze een hondensnoepje kunnen geven en hoe ze het beste een blaffer kunnen aaien. Ook dus mijn eerste reactie indertijd, maar ik woon hier langer en heb al wat meer meters gemaakt. Ik heb me de route al weer toegeëigend en opper dat we wellicht de dame kunnen helpen bij het turven, door een gevuld poepzakje in haar brievenbus te deponeren. Als elke hondenbezitter dat nu doet, hoeft zij er niet meer voor thuis te blijven.

  • Gestolen

    Gestolen

    In een roetsjvaart haal ik een vrachtje boodschappen terwijl mijn dochter en haar liefste in de auto op mij wachten. Als ik instap, realiseer ik me dat ik mijn mobiel kwijt ben. Eerst kind en hondenmeisje en de tas naar huis, beslis ik. Binnen tien minuten ben ik retour en stiefel naar de zelfscankassa’s. Nee daar is ie niet gevonden. Ik ga mijn gangen door Appie na en weet waar het moet zijn gebeurd.

    Een cellofaantje

    Tussen de dips, spreads en hapjes had ik een nieuw lekkertje bekeken dat uit 2 componenten bestaat, onnozel bijeengehouden door een nog niet beproefd cellofaantje. Het viel op de grond, ik legde mijn mobiel tussen de happerijen en raapte de beide delen op, flanste ze weer tussen het plastic bandje en zette het terug in de vitrine. En liep door. Zonder mobiel.

    Tentakel met de wereld kwijt

    Ik klamp de medewerkster aan bij de kassa’s, maar zij laat zich niet roeren. Vierkant en stoicijns ziet zij geen opties. Een jongere collega van haar, staat er anders in. Hij hoort mijn verhaal en wil zijn collega in de backoffice inschakelen, die kan in de cameraopnamen. De vierkante stribbelt tegen, hier kunnen we het management toch niet voor storen? Het jong meent van wel. Ik ga achter het jong staan en wij winnen van de starheid. De backoffice-collega gaat speuren, binnen de door mij geschatte tijdsspanne, waarop mijn tentakel-met-de-wereld van eigenaar moet zijn gehopt.

    Manager Maarten

    Ondertussen ga ik naar huis, waar ik een uurtje later met de mobiel van mijn dochter de medewerkster vertel hoe en waar een en ander heeft plaatsgevonden en jaaa een gelukkie, op het betreffende gangpad tussen vis en reformproducten hangt een camera met zicht op de bewuste vitrine. Zij krijgt mij in beeld en heeft gezien wat er gebeurde maar dat is blijkbaar aan het hogere management hoe dit te communiceren. De volgende dag wordt ik gebeld door Maarten en als een rechercheur doet hij mij uit de doeken dat er vlak na mijn gefreubel tussen de beide componenten, een man zich liet zien en mijn mobiel tot zich heeft genomen. De schurk. Manager Maarten adviseert me aangifte te doen bij de politie, zij kunnen binnen twee weken de beelden opvragen. Erna worden ze gewist.

    Aangifte

    Een leven zonder mobiel is niet meer denkbaar. Alles doen we er mee. Zelfs de aangifte bij de politie. Dat moet namelijk digitaal en met DIGID, staat bij mij op mijn phone. Camerabeelden die na twee weken worden gewist, ik vermoed dat ik wat pepertjes moet strooien om dat voor elkaar te krijgen bij de nazaten van Bromsnor. Dus ik bel en vertel de overheidsdienaar hoe de vork in des steel zit en dat my case niet pas over 3 maanden boven mag komen drijven. Hij zegt dat wanneer ik meteen digitaal die aangifte regel, hij er vaart achter gaat zetten. En dat doe ik, met het DIGID van mijn dochter, want anders gaat het niet. Raar toch?

    Back to bizz

    Ondertussen heb ik mijn oude mobiel weer tot leven gewekt. Ik mis bijna een jaar aan whatsapp en vele foto’s. Verder is het een gedoe om alles weer te actualiseren, maar het lukt. De laatste appjes met een dierbare vriend die is overleden, staan er gelukkig nog op. En een audio-opname die me aan het hart ligt gelukkig ook. Ik ben weer in the air.

    Anderhalve week later bel ik met manager Maarten. Geen spoor van actie door de politie. Een camerabeeld is geen heterdaadje en komt dus niet boven op de stapel van te blussen brandjes. Maarten en ik zijn hevig teleurgesteld in onze rechtstaat.

  • Seks in da city

    Seks in da city

    Vroeger had je van die vrouwkes en ja ook mennekes die hun solex parkeerden en gewoon met helm en al de supermarkt binnen wandelden om hun kropje sla en onsje achterham te scoren. Hop in de brommermand en weer verder. Als puber had ik me niet kunnen inbeelden dat ik ooit in dat voetspoor zou belanden. Maar ik beken, tegenwoordig wandel ik Appie binnen met mijn fietshelm op terwijl ik inwendig gniffel vanwege deze gekte van mezelf. Mijn dochter kijkt mij met afgrijzen aan als ik het vertel en mijn tennisvriendin begrijpt mij, weet zelfs dat half New York dit doet: ‘Seks in da city!’

    Hoe ouder, hoe gekker

    ‘Hoe ouder, hoe gekker’ vertaal ik naar mijn hand en ik noem het authentiek leven. Was ik in mijn jongere jaren meer rebels en revolutionair vanuit mijn hart een gepassioneerd veranderaar, het leven leerde me gematigder te worden. Respect te hebben voor het verleden en hoe zaken en mensen waren gegroeid en vanuit het aanvaarden meer ontwikkelingsgericht mij in te zetten. Mijn boosheid en vuur over onrecht werd getemperd en er kwam meer en meer humor bij kijken. Humor is een groot goed, het tilt ons naar een hoger plan. Er is een groot verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen weet ik inmiddels.

    Alles voor de main stream

    En toch moet het anders met onze status quo vind ik, veel situaties houden waarheden in stand die niet kloppen. Ze blijven een wereld overeind houden met overtuigingen die niet houdbaar zijn en averechts impact hebben, het dient een main stream en gevestigde orde en brengt rust in de tent waar reuring beter past.

    Gisteren koos ik vanuit individueel belang om het spel mee te spelen. Het betreft mijn moeder die onlangs weduwe werd en nu met dat gemis erg tegen haar grenzen aan loopt. Zoals die oudere generatie heeft geleerd, pakte ze het in eerste instantie flink op. Flinker dan ze van binnen is, gaat ze naar de eetzaal in haar eentje, doet ze mee aan de bingo, praat ze met buren en ontvangt ze bezoek van familie en vrienden. Na een paar maanden komt de terugslag, de paniek slaat toe en ze is volkomen in de war en bang. Haar bloeddruk schiet alle kanten op en de huisarts schrijft plastabletten voor. Waardoor ze nog meer in de war raakt. Kalmeringstabletten zijn geen optie want het risico op vallen is dan weer groot. Hoe keert de wal het schip? De ouderenpsychiater komt er aan te pas, tot groot schrikbeeld van mijn moeder. Maar gelukkig blijkt de man een uiterst aimabel figuur, mijn moeder houdt er niet over op, hoe aardig wel niet. Hij sprak liefdevol met haar: ‘Wat kan ik voor u doen?’

    Persoonlijke aandacht

    We besloten tot geen enkele medicatie maar wel extra zorg, een koers van persoonlijke aandacht. En de psych zou mij na een aantal weken bellen om te kijken hoe dan verder. Dat geschiedde gisteren. Ze heeft geen dementie zei ik, het zit in haar angstige persoonlijkheid waardoor ze dingen niet kan onthouden en in de war is. Toch besloten we vanuit praktische overwegingen om het die titel wel te geven, waardoor er meer zorg kan worden aangevraagd. Onze samenleving heeft dementie erkend en hiervoor een groot budget beschikbaar. Het alternatief is een spoor waarin heel veel onderzoek moet leiden tot een andere conclusie, dat doe je een hoogbejaarde niet aan.

    Het nieuwe normaal bestaat niet

    Een andere erkende psychische aandoening waar geld voor beschikbaar is, is voor de jongere ontspoorden bedoeld, met autisme als erkende vergaarbak. Ik ken iemand die met deze diagnose zijn hulplijnen in het gecompliceerde leven veilig stelt. Daardoor heeft hij een huishoudelijke hulp en psychische begeleiding wanneer nodig. Zo lukt het het hem om een gewaardeerde collega te zijn en een authentiek creatieve baan te vervullen. En in mijn kringetje zit meer volk met een etiketje: Een studente die een kamer bij mij huurt zei bij de kennismaking dat het moeilijk is voor haar om te visiteren en sociaal gezellig over te komen. ‘I am a bit awkward’. De klusser is schizofreen, een buurvrouw emotioneel bovenmatig sensitief, mijn Belgische web-bouwer mentaal in onbalans. Heb je ooit een normaal mens ontmoet? Ik las in de Groene Amsterdammer van juni: Iedereen een burn-out, de enige diagnose van psychisch leed zonder stigma. Seks in da city, betekent voor mij dat iedereen zijn eigen authentieke zelf mag uitdragen met of zonder helm.

  • Prangend Praag

    Prangend Praag

    Weer een nieuwe beleving op te tekenen in mijn onderzoek naar hoe te reizen. Mijn laatste ervaring in Portugal leverde het inzicht dat ik het idee van werken en langdurig overwinteren in het buitenland opgeef. Daar had ik in 2018 op Menorca als reisleider voor Sunweb al wat van voorgeproefd, nu wist ik het zeker. Maar wat dan wel als alleengaande vrouw met avontuurlust? Een reisgezelschap werd geboren, met zes vrouwen naar Praag, in de nachttrein en vier volle dagen samen. Vanzelfsprekend nam ik het initiatief, dit keer betrok ik een dame in de organisatie, die ik amper kende maar waarvan mijn guts mij haar deed kiezen. Laat ik maar wat meer op die guts leunen.

    Vier reisgenoten

    Het bleek een schot in de roos. Waar ik haperde bracht zij uitkomst en samen waren wij een goed team. We zochten er vier reisgenoten bij, waarbij er eentje op de dag van vertrek moest afhaken ten gevolge van het nuttigen van een niet fris visje de dag ervoor. Het ging naar Praag, de favoriete stad van Hitler die er zijn hoofdstad van het Nazi imperium had gedroomd. Dat is de reden dat alle gebouwen en ook de joodse wijk in oude glorie intact is gebleven. Ik vond het een prachtige stad en heb genoten. Ook van het gezelschap, we deden het super samen.

    We hebben gewandeld, gefietst en op enig moment wilden we ook met de tram. We hadden tevoren in ons heerlijk comfortabele hotel geinformeerd over deze gang van zaken en de receptioniste vertelde dat we met onze bankpas konden betalen, hoe modern!

    Zo gingen wij op pad om een berg met een keur aan gebouwen te bewonderen, van plan om bergopwaarts met de tram te gaan, om op de terugweg makkelijk te kunnen afdalen en over de beroemde Karlsbrug te kunnen lopen, met aan het einde ervan de prachtige gebouwen van de dansers.

    Dr uit!

    Eerst met de tram dus. We stapten in en bij het swipen van de bankpas langs de ticketmasjien kwam er geen groen licht. Hum… We vroegen een aardige jongedame om hulp: Hoe werkt het hier? En terwijl ze begon uit te leggen, stapte er een man naar voren om onze tickets te controleren. ‘Dr uit’ riep ik ons gezelschap toe, zoals tevoren bedacht door Ineke in geval van misgaan, want we stopten net bij een halte. En daar gingen we naar buiten, met de man op onze hielen.

    Onze plaatselijke heldin

    Onze lokale heldin

    We probeerden uit te leggen hoe een en ander was gekomen, maar de man bleek een zwart wit denker, geen kaartje, dus een forse boete. ‘Hier met die paspoorten’ commandeerde de Stasi. Een voor een gaven wij onze kleinoden uit handen en ik vroeg om zijn identiteit waarop hij gedreven met een vodje zwaaide. Totdat Ineke die van haar niet wilde afgeven. Hij wierp een blik op haar paspoort en constateerde dat zij 65 was en liet haar lopen, blijkbaar mag je op die leeftijd gratis reizen in Tjechie.

    John uit de VS

    Bij ons verhitte groepje was John, een Amerikaan aangeschoven, hij vertrouwde de zaak niet en spoorde ons aan om in de contra te gaan. Dat was het startsignaal voor het bestrijden van het ons gevoelde onrecht en het opeisen van onze papieren. Van drie kanten trokken wij aan onze stapel paspoorten, terwijl de Stasi het bundeltje stevig vast hield. Aan de achterkant klom Annamarie op zijn rug, ik had haar goed in beeld, want ik stond frontaal te trekken aan onze identiteit. Het was op het moment dat ik brulde ‘Hier met die paspoorten’ , datie losliet. In de consternatie die volgde gleden ze veilig bij onze Caro in de tas.

    James Bond

    Maar de man liet het er niet bij zitten en zette de achtervolging in op Annamarie en Ineke terwijl ik met Caro en Nynke die beiden wat moeizamer ter been waren, achterop raakte. Even later voegde zich de jonge meid, ze bleek Caroline te heten bij ons. Ze had het spektakel vanuit de tram gezien en besloot te helpen. Ze vertelde dat de controleurs zichzelf een stoere James-Bond-rol toebedelen en incognito hun werk doen. Wij stonden op een pleintje ons relaas te doen aan haar toen we eindelijk contact kregen met de voorhoede, die bovenaan de berg, verhit in gesprek was met de Stasi en de door hem gewaarschuwde politie. Onze getuige kon in haar moerstaal de agente overtuigen van onze goede bedoelingen en de Stasi moest bakzeil halen, tot zijn immense ongenoegen. Razend was ie en intimiderend, Annamarie was er erg door aangedaan, wat wil je ook met zo’n bedreigende eikel op de hielen, een hele berg op lang.

    Verhitte gemoederen

    Het was het gesprek van de dag, we hebben onze helden bedankt en met John nog een biertje gedronken op een terras waar een verkwikkende onweersbui de verhitte gemoederen deed verkoelen. Nog vaak moest ik de dagen die volgden, hardop grinniken om het beeld van ons als seniore dames die geemancipeerd fysiek de strijd aanbonden met het Oostblok. Het beeld van Annamarie op de man’s rug vergeet ik nooit weer.

  • Balans

    Balans

    Vier jaar jong deed ik mijn eerste podiumervaring op. Ik zat op gymnastiek en aan het einde van het seizoen mochten we onze kunsten vertonen aan vooral familie denk ik. In mijn geheugen staat gegrift hoe we in een lange rij van grote en kleine kinderen achter elkaar, sluip-door allerlei gangen en trappetjes, door de donkere krochten van het theater de Harmonie in Leeuwarden slopen, muisstil want we gingen iets heel belangrijks doen. Ik schat in dat mijn eerste podiumvrees hier is geboren. Aangekomen op dat grote podium in de felle schijnwerpers deden we daar onze kunsten. Ik wist mijn ouders in dat donkere gat en wat doet een hummelmeisje van vier dan? Zij wurmt zich naar de rand van het podium, gaat daar staan in de pose van op 1 been, in haar naakte gympakje en tuurt de duisternis in, op zoek naar heit en mem. Geen notie meer van het partuur en de rest van de groep, herinner ik me deze momenten. Eindelijk zag ik ze en ik zwaaide opgelucht. De zaal lachte, ik vermoed in retroperspectief vertederd, maar ik schrok uit mijn trance en werd me bewust van mijn verzaakte performance.

    Balans

    Balans vinden, op één been staan, het trauma is daar geboren vrees ik. In mijn yogalessen zoek ik steun aan een muur om deze asana te beoefenen. Tien jaar geleden nam ik tangolessen en ik was te wiebelig, te onzeker om te volgen, dacht ik. Uitermate sensitief zo oordeelde teacher Peter, voortijdig anticiperen op de leider. Ik ben ermee gestopt indertijd, ook omdat ik geen geschikte vaste partner vond. Dan maar niet, was mijn spijtige conclusie. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het universum bewaarde de vervulling van mijn wens voor een beter moment. Ineens was daar via een vriendin een jongeman, die een danspartner zocht. Okee, ik ben de derde oudere dame in zijn balboekje, maar hij wil dan ook een topdanser worden en heel veel meters maken. We hebben er nu zes lessen op zitten en blijkbaar is het net als fietsen, ergens in het celgeheugen worden de eerder geleerde passen, wakker en hoef ik niet weer bij nul te beginnen.

    Leiderschap

    Deze partner neemt verantwoordelijkheid voor zijn leiderschap, ook heel bijzonder voor mij om te ervaren. Dat doet iets met mijn gevoel voor veiligheid, ik mag fouten maken want we zijn aan het leren. Naast de gewone lessen, oefenen we ook nog regelmatig samen, zo raken we meer en meer afgestemd. Hoewel ik de traditionele tonen die we op de lessen horen, prachtig vind, trof ik gisteren via Spotify ook moderne muziek waarop de tango lukt. Grace Jones nota bene en If you love a woman. Wow, dan komt het genieten en de overgave aan de dans boven water.

    Okselfris

    Het is ook lachen met mijn danspartner. Hij heeft ze in soorten en maten. Een langere tengere vrouw die net zo zacht is als ik, zegt hij. Een kleinere dame die technisch goed danst, zij komt tot zijn oksels en dus schenkt hij daar extra aandacht aan als hij met haar danst. En met mij, ik kom met mijn hakken aan bijna gelijke lengte, poetst hij zijn tanden extra goed.

    Volgen is een kwaliteit

    Laatst vroeg hij mij wat er nu leuk is aan ‘volgen’. En ik zei tot mijn eigen verrassing: Ik leer zo respons te geven op wat zich aandient en intuïtief in het moment te blijven. Voorbij mijn vooronderstellingen en gedachten over hoe het zou moeten, leer ik reactie te geven op wat er werkelijk is. En dat noemt men ook wel vrouwelijk leiderschap.

  • Sloom

    Sloom

    In mijn studententijd, lang geleden werkte ik als serveerster in een pizzeria. Pizzeria Antonio in Leeuwarden. In de weekenden ging het er verre van sloom aan toe en rende ik mij de benen onder mijn gat uit om samen met Kenneth en Carolien de gasten te bedienen van pizza’s en lasagne. In de keuken stonden Roberto, gevlucht voor een door hem bezwangerd lief uit Sardinïe en de wat minder geletterde maar heel aardige Gianni. Antonio zelf zat meestal op de barkruk de boel in de gaten te houden. Het was een leuke tijd, aan het einde van mijn dienst kwam mijn vriendin Carla mij ophalen om de pas verdiende centjes weer te laten rollen in het uitgaansleven. Doordeweeks kwam het voor dat het erg rustig was. Er passeerde zo weinig dat je sloom geworden, zelfs bij het beetje dat er moest geschieden, de kantjes eraf liep. Zo kon het gebeuren dat ik eens klanten bij binnenkomst een hartelijk welkom toeriep en bij vertrek zonder verder contact te hebben en zonder enige versnapering, weer een goede avond toe wenste. Ik was ze compleet vergeten en zij hadden waarschijnlijk zo de smoor in dat ze zonder boe of ba te zeggen, vertrokken.

    Portugal

    Zo’n dag had ik ook gisteren. Ik ben nu twee volle weken in het mooie Portugese San Bartholomeu de los Galagos, een gehucht met een prachtig kerkje en welluidende klokken en er gebeurt hier hoegenaamd niets. Ik laat Pieneke, de half blinde en stokdove 13 jaar oude buitenhond uit, s’-ochtends en s’-avonds. Mijn schoot laat ik bezetten door de oude binnenkater Pow Pow en ik houd zijn water en voederbakjes op peil. Af en toe een streepje medicijn voor de vertering in het bekje stoppen, zodat ie wat minder kotst. In de middag slof ik naar het buurtcentrum naast de kerk waar ik dos cerveza sensa alchohol koop en als ik gek doe ook een doosje Pringles. Om 18.00 uur doe ik de pelletkachel aan en om 10 uur weer uit want dan roept het bed dat ik met een kruik heb voorverwarmd.

    Travel light

    Gister doorbrak ik de routine door naar de naburige stad te gaan, omdat de koffie op was. Hup met de bus op avontuur. Ik kocht een flesgroene trui, ter vervanging van de enige trui die ik voor de zekerheid in mijn minikoffertje, want ik houd van travel-light, had gestopt en die ik te heet had gewassen. Flesgroen kleurt goed bij mijn ogen, weet ik. Eindelijk had ik de Ekoplaza van Portugal gevonden en crackers, koffie en nog wat ditjes en datjes afgerekend, ging ik hoppa linea recta weer in de bus retour mijn dorp opzoeken. In de bus zag ik mijn dorpsgenoot met wie ik in het bushokje had zitten wachten en ik volgde nauwlettend haar bewegingen. Oh dus je moet op een knop drukken om de bus te laten stoppen, en je gaat er voor bij de chauffeur uit. Obrigado en Ciao!

    Obrigado

    Ik kwam goed thuis. Maar…mijn trui was niet mee gekomen, denk nog in de mand bij de Ekoplaza. Pfff. Vannacht had ik een lampje aan gelaten en ik vergat de fluitketel, mijn water voor de kruik droog gekookt. Sufkutterij, mijn hoofd is er niet bij. Puur zijn, ik was, dus ik besta 😉

    Pieneke, éénoogig doof besje

    Pieneke heb ik vanmiddag een keertje extra uitgelaten, ze kwam bijna niet in beweging. Ff bij het buurtcentrum aan een paaltje vastgeknoopt, ik zag dat ze dat nooit eerder had meegemaakt. Ze stond onwennig te wachten en het koekje als beloning kende ze ook niet, ze verslikte zich. Ik had al gezien dat het een dieseltje is. Ze komt langzaam op gang maar dan gaat ze als een speer. Maar beter geen inbreuk op de routine doen. Gewoon s’-morgens om 10.00 uur een lange ronde en s’-avonds weer met de tien in de klok de laatste ronde. Ik ben trots op haar, met haar enige oogje kijkt ze regelmatig achterom of ik er nog ben en als blijkt van niet, zet ze het op een holletje om weer met mij in de pas te gaan. Ze wacht zelfs bij iedere tweesprong om te kijken wat ik wil. Alleen het voorkomen van het opvreten van zelf gevonden mest op de paden, is een brug te ver.

    Nada noppes te doen

    Ik aard hier dus goed inmiddels. De eerste dagen was ik nog wat in de weerstand, hoe zou ik hier de dag door moeten komen met nada noppes niks te doen. Ik heb me over gegeven en ben van Netflix overgestapt op de goed gevulde boekenkast, ik lees De Hellefeeks van Van der Heijden. De Avonden van Reve en de Heks van Limbricht van Susan Smit liggen op de leesstapel. Ik begin inmiddels zelfs te wennen aan het continue geblaf en gejank van een naburige hond, vele viervoeters liggen aan de ketting en dienen als waakhond.

    Nog niet aan toe

    Ik geef me over aan peinzerij over bewustzijnsontwikkeling. En mijmer erover of het snobistisch is om te denken dat in contreien als Portugal, men toch bepaalde fasen door moet om bv anders naar dieren te kijken. Van een landbouwwerktuig en voedsel naar een gezelschapsdier of zelfs een medeschepsel op deze aardbol. Toen ik midden 30 was las ik eens een boek van Thomas de Moor en de inhoud kwam niet aan. Er was toen een juffie die mij adviseerde om het boek door te geven, aan iemand die er wel al aan toe was. Dat was de verkeerde tekst… Het is een kunst om compassie te hebben en respect voor het proces, zonder jezelf er boven te plaatsen.

    Dromen

    Het is een uitgelezen tijd om het verlies van mijn vader te laten indalen. Hij komt elke nacht in mijn dromen voorbij. Je verliest niet een 90-jarige schreef iemand mij, je verliest je vader. Precies zo is het. En wat ik niet had kunnen bedenken is dat de verhoudingen worden gereset, hij nam een markante plaats in. Wij waren erg op elkaar gesteld en konden elkaar respecteren in een fundamentele andere kijk op zaken. Blijft een ziel na de dood bestaan of niet? Ik wacht op een seintje van hem, hij mag hun klok laten bimbammen op een niet logisch tijdstip of zo.

    Herinneren

    Waarom vinden veel Nederlanders Portugal zo geweldig? Volgens een van mijn raadslieden omdat Portugal het derde reïncarnatieland is. Dat zou betekenen dat veel Nederlanders drie levens terug geleefd hebben in Portugal. Dat zou ook voor mij gelden en ik had er een fijn boerenleven. De herinnering zit blijkbaar zo diep geworteld in ons systeem dat we er graag terug komen.

  • Het gelijk

    Het gelijk

    Tussen gelijk hebben en gelijk krijgen ligt vaak een kloof in rechtvaardigheid. Eens schreef ik dit weten op een whiteboard verpakt in de volgende woorden: Hier ligt Jan…Hij had gelijk….Hij kwam van rechts. Het moderne krijtbord hing in een ambtelijke arbeidssetting waar alle vrouwen consulent waren en alle mannen adviseur. Daar zaten 3 schalen tussen en zeker eenderde salarisverschil. Onrecht, ik heb er een broertje dood aan.

    Gevalletje waterschade

    Eind vorige maand was er een dakdekker het dak van mijn liefste buren aan het vervangen. Hun dak grenst aan mijn keuken. Zij hebben 2 verdiepingen en ik 3. Verschil moet er zijn haha. Ik was gewaarschuwd en had mijn clienten die maandag afgezegd uit voorzorg tegen mogelijk lawaai. Het gestommel viel mee maar de dakdekkers staakten halverwege de dag hun werk vanwege heftige wind en regenval en maakten pas de volgende dag hun karwei af. 2 weken later zag ik zwarte vlekken op mijn houten achterwand in de keuken verschijnen en de volgende dag viel het kwartje. De dag erna had ik mijn buren aan tafel om het gevalletje waterschade te bespreken. Zij met een kerststuk onder de arm als troost, heel lief. Toevallig had buurman lang in de verzekeringsbranche gewerkt en hij informeerde mij over het onderlinge akkoord tussen verzekeringen, een soort van gentlemans-agreement waardoor de eigen verzekering de schade dekt en zo de schuldvraag wordt omzeild. Een pragmatische aanpak die mijn rechtvaardigheidsgevoel geweld aandoet.

    Gekke akkefietjes

    Ik besprak de situatie met mijn verzekering en zij erkenden mijn geschiedschrijving van oorzaak en gevolg. Ik moest het bedrijf vragen of zij genegen waren de schuld op zich te nemen. Het dakdekkersbedrijf kwam poolshoogte nemen, ik trof hen op het dak van de andere buren, ook tweehoog. Ja dan kun je de gifbeker nog doorgeven. Vervolgens keek de man omhoog naar mijn dakrand en deed opnieuw of zijn neus bloedde, het kon niet aan zijn werk liggen. Te trots om een fout te kunnen erkennen, zei mijn buurman. Mijn buren hebben overigens altijd van die gekke akkefietjes. Eens kwamen zij in Australië aan en moesten een uurtje wachten voor het inchecken in hun hotel. Zij plaatsten hun koffers op het strand en namen na hun lange reis een snelle verkwikkende duik in de zee om bij terugkomst slechts hun badlakens aan te treffen. Daar sta je dan in je natte zwembroek en bikini. Ik snap wel dat zij allrisk verzekerd zijn.

    Balletdanser Bram

    Ik heb dat niet, maar ik heb dan eigenlijk ook nooit wat. De laatste keer was 15 jaar geleden met mijn vorige buurvrouw die een tarp over haar tuin had gespannen waar mijn rode onhandige kater Bram balletdanser speelde. Hij kukelde waarschijnlijk dwars door het tentdoek heen. We weten het niet zeker maar zij had rode haren gevonden en wijlen Bram was uitermate clumsy. Ze kreeg mijn gelijk, ik wilde natuurlijk ook goed doen als nieuwe buur. Het werd vergoed maar ik moest wel mijn eigen risico van 50 euro aanspreken, waarmee het hele ding eigenlijk al was betaald. Ze had echter nog een oud tentdoek en kocht van het verzekeringsgeld geen nieuwe. Voelde een beetje gek en onrechtvaardig.

    Flexibele geest

    Anyway…naast de aantasting van het houtwerk in de keuken dat in de loop der dagen erger werd, viel ook nog es de elektriciteit uit, gelukkig maar een kleine week en maar 1 groep, maar net wel die de stroom van mijn dames beneden, de kamerbewoners betrof. En mijn kerstster die ik gedurende de adventsweken tot aan Driekoningen heb hangen en nu dus donker bleef tijdens de kerstdagen. Als Jozef en Maria nu maar de weg vonden… De studente aan de kunstacademie was de hele kerstvakantie bij haar ouders in Kroatië, dat scheelde. De andere dame, die de tuinkamer bezet, was gelukkig heel flexibel. Haar koelkast was natuurlijk het grootste punt maar met een verlengsnoer richting een wel werkende groep, was het noodverband gelegd. Een extra schemerlamp erbij en zij was tevreden. Ik hou zo van de flexibele geest van jongeren, ik wil nooit meer aan ouderen verhuren. Stel je voor dat iemand meteen zou gaan roepen dat het woongenot werd aangetast en huurvermindering eist. Blije mensen om je heen, daar word je gelukkiger van dan van gelijk krijgen.