Er is een jaar verstreken, sinds ik de spreekwoordelijke schrijfpen weer oppak. Mijn leven stond op de kop en ik heb toch wel wat ruimte en afstand nodig om er lichtvoetig over te kunnen mijmeren, laat staan er woorden aan te geven. Met schrijven gaan intuïtie en ratio hand in hand, bij mij. Ik heb een goed verstand maar dat kan ik beter niet op no uno zetten, hoewel ik dat zeker in het eerste deel van mijn leven heb gedaan. Ingegeven door wat de samenleving vroeg en ook door de paplepel van mijn ouders.

Leven op de kop

Na mijn veertigste, hand in hand met mijn scheiding, ontdekte ik meer en meer wie ik was en kregen mijn emotie, gevoel en intuïtie meer ruimte. Na mijn zestigste zet ik mijn ziel op no uno, daar komt alles tezamen. Wat een zegen is het voor me geweest dat ik familie-opstellingen ging doen. Daar leerde ik vertrouwen op een groter veld en dieper kijken en te luisteren naar mijn heldere weten. Gewoon beginnen en gaan, dat is ook de motor voor mijn schrijven. De woorden komen vanzelf.

Update

Even een update om het afgelopen jaar te verbinden met waar ik nu sta. In mei besloot ik te stoppen als psychotherapeut en mijn huis te verkopen. Het eerste besluit voerde ik meteen uit, ik zei die verrekte dwingende beroepsvereniging meteen op, weg met dat keurslijf en die domme bijscholingen. Het tweede besluit betekende puntjes op de i in het onderhoud en giga opruimen. De studente beneden zou in juni haar studie voltooien, goede timing dus. Zodra zij haar hielen had gelicht liet ik mijn klusser de kamer opknappen en erna kwam de makelaar. De verkoop had meer voeten in aarde dan ik had verwacht. Er kwam een puike presentatie, gemaakt door de lief van de makelaar. En vlot erna de eerste bezichtigingen. 

Bouncen op het vlonder

Een jong stel met een aankoopmakelaar die ver onder mijn prijs ging zitten, erna nog een jong stel dat hetzelfde probeerde. Een bezichting van een kennis van me eindigde in brouillering. Hoe krijg je het in je hoofd om te gaan bouncen op het houten vlonder om te kijken wat deze kan hebben. Hij krakte er door en keek triomfantelijk naar mijn makelaar. Zijn schuld, oneerbaar gedrag vond mijn makelaar. Anyway, die man is uit mijn gezichtsveld for ever. 

Erna ging mijn makelaar met wie ik de deal had gesloten op vakantie en droeg het werk over aan een mindere god. Lang verhaal kort, ik heb mijn eigen woning verkocht. Makelaar B had geen tijd voor een bezichtiging en de gedupeerde kwam bij mij aan de deur om te vragen of ik mijn deur op korte termijn zelf wilde openstellen, daar zij voordat ze gingen bieden op een ander huis in de buurt heel graag mijn huis wilden zien. Kom morgen maar, zei ik en aldus geschiedde en de ooh’s en de aah’s waren niet van de lucht. Ik schreef in de makelaars app: ‘Beste collega’s, ik heb een goede bezichtiging gehad. Ik verwacht een goede bieding. Alleen de eerste makelaar reageerde met een dankbaarheids icoontje.

Even doorpakken

En de volgende dag belde de tweede makelaar mij op en zei dat ik zeker een goede bezichtiging had gehad. Ze hadden een goed bod neergelegd zonder restricties. Mooi zei ik, nu even doorpakken en de prijs wat verhogen. Neeeee niet doen zei de makelaar, te veel risico. Gadver wat heb je nu aan zo’n vent. Uiteindelijk toch nog 5000 pietermannen erbovenop, geen enkel punt voor de nieuwe bewoners. Een stel van in de vijftig met twee puberjongens heeft mijn stokje overgenomen. Precies zoals ik 18 jaar ervoor met mijn kinderen was neergestreken. Allemaal een uithoek en het midden voor iedereen, lekker veel privacy. 

Marmeren schouw

En toen kwam mijn reeds aanvaarde huurwoning in beeld. Er was veel te doen, dat wist ik. Ook de corporatie zou zich niet onbetuigd laten. Bij de oplevering, de verhuurmakelaar wilde maar niet aan dat begrip en gewoon de sleutels overhandigen, kwam er nog een akkefietje boven tafel. In de zomer toen er nog geen ene ruk aan de woning was gedaan, zat er mooi marmer op de schouw. Dat was weg. De schouw was gestuct.

What the hack riep ik tegen deze makelaar en de tranen sprongen in mijn ogen. Deze oude zestiger jaren flat kent enige bijzondere ornamenten, zoals bv een aardappelhok ( ik maak er misschien een sauna van)  en een watermeter open en bloot in de wc en allerlei leidingen die zichtbaar zijn en het enige pronte mooie uit die tijd wordt weggehaald? Ik neem de hele shit voor granted, als zeker is dat het marmer er nog onder zit. Zij bellen bellen bellen en de verantwoordelijke techneut nam op en verzekerde dat het marmer er nog zat. Je raad het al. Na twee weken schuren, timmeren en zagen, wilde mijn klusser het stucwerk verwijderen en wat denk je….…beton en geen marmer. Pffff. Een vette excuusbrief volgde van de corporatie en men wees de technische man aan om samen met mij tot een oplossing te komen, dat tot op heden nog niet is gelukt.

Benende thuiszorg

Ik woon er nu een half jaar en ben blij met de gelijkvloerse ruimte en het heerlijke balkon met uitzicht. Ik kan alleen nog niet wennen aan de geluiden van boven. Mijn oude bovenbuurvrouw heeft een donkere stem, thuiszorg die daadkrachtig door het huis beent en met haar oreert en ook als de uitgebreide familie komt, is het gehorig. Het meeste stoort me als ze op bed gaat en zich omdraait. Dat te horen, wil je niet, dat is te dichtbij en te intiem.

Nog een geluk dat ik geen minnaar heb, zei ik gekscherend tegen mijn buurvrouw. Ze reageerde geschokt: Oh daar houden ze hier al helemaal niet van… hahaha. ‘Ze’ zijn senioren want de flat is voor 55 plus. Omdat ik het vervelend zou vinden dat mijn benedenbuurman ook van mij last zou hebben, deed ik navraag. Ik hoor niks, zei hij. Mooi dacht ik. Dat heeft te maken met de goede demping van mijn linoleumvloer met kurk als tussenlaag en een ondervloer natuurlijk. Een rib uit mijn lijf, maar een lonende investering. Het kan natuurlijk zijn dat hij zijn mond houdt, in de hoop dat ik datzelfde doe over zijn rokertjes op het balkon.

Stijn, 24 juni 2026