Vlieland is mijn eiland. s’Ochtends opstaan, de tentdeur open en nog duf van de slaap, het hoge duin trotseren, door het mulle zand ploeteren met als beloning op de top, die eindeloze mooie zee. Wat hou ik van de zee….Woeste golven als het tij vloed is en een stille, strakke einder bij eb. Het verkwikkende ochtendbad brengt me bij zinnen. Klaar voor de dag. Even afdrogen met het dunne doek dat erna dienst doet als sarong. Dan de keuze voor een koffietje naar de kop van het eiland bij de haven of het eerste strandpaviljoen de andere kant uit. Na die energizer terug langs de kust naar de tent voor een simpel ontbijtje. Hetzelfde bordje van gisteren nemen en de kruimels van de vorige dag buiten de tent gooien, het leven eenvoudig tot me nemen. Het weer nemen zoals het zich aandient, storm en regen, wind, ja veel wind en intense zon, alles is goed en immer dit ochtendritueel. Binnen een week me verliezen in de tijd.

Kamperen op Vlieland

Dat was twintig jaar geleden in een de Waard Tent op een seizoensplek op Stortemelk op Vlieland, die we met ons vieren bestierden. Er kwam een Eriba begin dit jaar, het is een snoepie van een caravannetje, licht gewicht achter mijn kekke knalgele Audi A-twee en van veel gemak voorzien. In mijn droom trok ik van stad naar dorp in verre oorden, kwam ik leuke mensen tegen op leuke creatieve broedplaatsen en zou ik me laven aan architectuur, cultuur en spiritualiteit. De werkelijkheid bleek weerbarstiger dan mijn zoete dromen. Eigenlijk wilde ik in februari al naar zonnig Italië maar de winter was bar en maakte dat mijn Sofietje, zo doopte ik mijn vannetje, langer op stal bleef. De weken verstreken en pas ergens in april ging ik voor het eerst met mijn sleurhutje naar ik weet niet eens meer waar. 

Sleuren aan een Kipje

Vooral het aan- en afkoppelen en het ter plaatse installeren bezorgde me hoofdbrekens en angstzweet. Ja er zit een moovertje op, waardoor ik idealiter met een afstandsbediening kan manoeuvreren. Geen overbodige luxe, ik zag gisteren nog een senior stel aan een Kipje sleuren met burenhulp om hun Nederlandse equivalent van mijn Duitse Eriba, achter de auto te krijgen. Dat wil je niet, maar ook ik moest er aan geloven, want ik had mijn Sofia, als zij en ik het pittig hebben samen, wordt Sofietje Sofia, niet in de tang. En vooral mannen helpen graag. Dat merkte ik meteen toen ik haar voor het eerst op straat had en samen met mijn schoonzoon de zaak in ogenschouw nam. 

Helden

Zal ik even helpen, vroeg een man begerig. Nou, ik wil het zelf graag leren, sprak ik tegen. Ja maar dat gaat ook door het even voor te doen….ai. En ik ben ze dankbaar hoor, al die mannen die mij inmiddels terzijde hebben gestaan. Grote mannen die hun kont niet kunnen keren in Sofietje maar zich een bocht wringen om bv de waterleiding door te blazen. En laat ik ook de helden van de caravandealer niet vergeten. Godzijdank heb ik Bovag garantie, daar betaal je een lieve duit voor, maar dat is naast leergeld ook vruchtbaar gebleken om alle kinderziekten uit Sofia te halen. Op enig moment zei een collega van mijn vaste medewerker Daniel, of hij niet mee kon met mij op vakantie haha. Oh en die ene keer dat ik mijn sleutels kwijt was, ja ook het reservepaar. Geen nood, Daniel klom door een zijraampje en zette er een tijdelijk slot op. De sleutels doken weer op en dat zal vast ook eens met het reservepaar gebeuren. Tot die tijd geef ik de kabouters de schuld.

Technisch getrut

Inmiddels heb ik in het Reestdal gebivakkeerd met een kleine groep, daar was het regenachtig en koud en dus moest de kachel worden beproefd. Ook gelukt. Daar leerde ik dat een caravan voor heeft op campers dat je makkelijk even weg kunt met je eigen auto. Samen met de dame van de andere caravan hadden wij onze auto vol met camper-eigenaren voor een leuke excursie in een naburig oord. Behalve dat ik met de techniek kan leren omgaan is er vergeleken met een camper niet zoveel techniek aan een caravan. Hoe vaak ik niet mensen hoor klagen over motorische ellende en ander getrut in de camper, dat kost je tijd en geld. Mijn Audi ken ik en ik vertrouw mijn garage, zij naaien mij niet een oor aan en helpen altijd. Dat overzie ik. Ik heb ook een blauwe maandag op het prachtige natuurterrein in Vilsteren gestaan. Daar had ik ruzie met het moovertje en stapten we over op buurmannen. Er was geen elektra en dat vond ik erg interessant. Even overwogen om een zonnepaneel aan te schaffen maar dat kostte met montage ook weer 1000 euro en was eigenlijk alleen nodig voor een eventueel espressoapparaat. Nou dat is lekker maar niet nodig. Dan komt mijn voorkeur voor eenvoud weer bovendrijven. Ik doe alles nu op gas en led, onafhankelijkheid troef. Free me.

Eriba Lady

Nog niet zo lang geleden ging ik twijfelen of ik qua personality wel een Eriba Lady in huis had. Ik zei tegen mijn vrienden dat ik op zestig procent zat in de liefde voor Sofietje en dat dat per augustus zeker naar tachtig moest stijgen, anders zou ik haar weer inleveren. Ik zou mijn verlies dan maar nemen, statiegeld zo gezegd. Deze ruimte gaf me asem. Het hoeft niet per se. Ze stond bij de straat, onder de bomen en de vogels scheten haar helemaal onder, bah. Dat mag maar drie dagen achtereen volgens regelgeving van de gemeente. En erna moest ik met haar en route naar de buitenstalling. Binnen kon niet want dan moest elke keer de accu en de gastank eruit, wat een gedoe. Er kwam hulp van een buurman. Hij dacht dat Sofietje best op het particuliere parkeerterrein van onze laagbouw buren kon staan en ik kon dat Willem van no 16 wel even vragen. Aldus geschiedde en inderdaad geen enkel probleem. Wow. In mijn nieuwe buurtje wordt met me meegedacht en word ik geholpen. Heel eerlijk, ik heb dat op deze manier niet in mijn oude buurt ervaren. En dit scheelde de wereld. Sofietje staat nu letterlijk om de hoek, veilig en voor de grijp.

Licht van Vlieland gloort

Zo kwam het dat ik haar zaterdagmorgen jongstleden aankoppelde, ja ik vergat eerst wel de moover van de band te halen, maar oh wat gleed de dissel mooi op de trekhaak, zonder enig zweetdruppeltje van mijn kant. Trots ging ik op weg naar Wijk aan Zee en ook daar ging alles smooth. Kijk haar shinen mijn Sofietje. En ja hoor ook de Eriba Lady lijkt geboren. Ik ontdek allerlei onbekende gadgets en verrassingen, hier is een nog onbekend lichtje dat verrekte handig is als ik s’nachts naar mijn toiletje ga. En wat handig zijn die uitklapramen waar je een hor voor kan doen of zonnescherm. Inmiddels doet de waterpomp het ook en heb ik stromend water. Er zit weergaloos veel opbergruimte in, die ik natuurlijk helemaal ga uitnutten als ik werkelijk in januari en februari mijn ultieme droom ga leven en op reis trek naar het milde winters klimaat van Spanje. Ik zie het licht, het licht van Vlieland en dat is thuiskomen.